Conjugation of kumać
ˈku.mat͡ɕstawać się czyimś kumem lub kumą przez trzymanie dziecka do chrztu Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | kumać |
Czas teraźniejszy
| ja | kumam |
| ty | kumasz |
| on / ona / ono | kuma |
| my | kumamy |
| wy | kumacie |
| oni / one | kumają |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | kumałem |
| ty | kumałeś |
| on / ona / ono | kumał |
| my | kumaliśmy |
| wy | kumaliście |
| oni / one | kumali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | kumałam |
| ty | kumałaś |
| on / ona / ono | kumała |
| my | kumałyśmy |
| wy | kumałyście |
| oni / one | kumały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | kumało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę kumał |
| ty | będziesz kumał |
| on / ona / ono | będzie kumał |
| my | będziemy kumali |
| wy | będziecie kumali |
| oni / one | będą kumali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę kumała |
| ty | będziesz kumała |
| on / ona / ono | będzie kumała |
| my | będziemy kumały |
| wy | będziecie kumały |
| oni / one | będą kumały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie kumało |
Tryb rozkazujący
| ty | kumaj |
| my | kumajmy |
| wy | kumajcie |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.