Conjugation of kulawić
kuˈla.vit͡ɕto botch (to perform (a task) in an unacceptable or incompetent manner) Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | kulawić |
Czas teraźniejszy
| ja | kulawię |
| ty | kulawisz |
| on / ona / ono | kulawi |
| my | kulawimy |
| wy | kulawicie |
| oni / one | kulawią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | kulawiłem |
| ty | kulawiłeś |
| on / ona / ono | kulawił |
| my | kulawiliśmy |
| wy | kulawiliście |
| oni / one | kulawili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | kulawiłam |
| ty | kulawiłaś |
| on / ona / ono | kulawiła |
| my | kulawiłyśmy |
| wy | kulawiłyście |
| oni / one | kulawiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | kulawiło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę kulawił |
| ty | będziesz kulawił |
| on / ona / ono | będzie kulawił |
| my | będziemy kulawili |
| wy | będziecie kulawili |
| oni / one | będą kulawili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę kulawiła |
| ty | będziesz kulawiła |
| on / ona / ono | będzie kulawiła |
| my | będziemy kulawiły |
| wy | będziecie kulawiły |
| oni / one | będą kulawiły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie kulawiło |
Tryb rozkazujący
| ty | kulaw |
| my | kulawmy |
| wy | kulawcie |