Conjugation of klaskać
/ˈklas.kat͡ɕ/logopedia uderzać językiem o zęby, wydając dźwięki podobne do kląskania słowika, lub stukotu kopyt końskich o bruk Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | klaskać |
Czas teraźniejszy
| ja | klaszczę |
| ty | klaszczesz |
| on / ona / ono | klaszcze |
| my | klaszczemy |
| wy | klaszczecie |
| oni / one | klaszczą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | klaskałem |
| ty | klaskałeś |
| on / ona / ono | klaskał |
| my | klaskaliśmy |
| wy | klaskaliście |
| oni / one | klaskali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | klaskałam |
| ty | klaskałaś |
| on / ona / ono | klaskała |
| my | klaskałyśmy |
| wy | klaskałyście |
| oni / one | klaskały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | klaskało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę klaskał |
| ty | będziesz klaskał |
| on / ona / ono | będzie klaskał |
| my | będziemy klaskali |
| wy | będziecie klaskali |
| oni / one | będą klaskali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę klaskała |
| ty | będziesz klaskała |
| on / ona / ono | będzie klaskała |
| my | będziemy klaskały |
| wy | będziecie klaskały |
| oni / one | będą klaskały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie klaskało |
Tryb rozkazujący
| ty | klaszcz |
| my | klaszczmy |
| wy | klaszczcie |