Conjugation of kapitulować
ka.pi.tuˈlɔ.vat͡ɕpoddawać się wrogowi poprzez zaniechanie walk i ustalanie, a potem podpisanie warunków poddania się Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | kapitulować |
Czas teraźniejszy
| ja | kapituluję |
| ty | kapitulujesz |
| on / ona / ono | kapituluje |
| my | kapitulujemy |
| wy | kapitulujecie |
| oni / one | kapitulują |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | kapitulowałem |
| ty | kapitulowałeś |
| on / ona / ono | kapitulował |
| my | kapitulowaliśmy |
| wy | kapitulowaliście |
| oni / one | kapitulowali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | kapitulowałam |
| ty | kapitulowałaś |
| on / ona / ono | kapitulowała |
| my | kapitulowałyśmy |
| wy | kapitulowałyście |
| oni / one | kapitulowały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | kapitulowało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę kapitulował |
| ty | będziesz kapitulował |
| on / ona / ono | będzie kapitulował |
| my | będziemy kapitulowali |
| wy | będziecie kapitulowali |
| oni / one | będą kapitulowali |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę kapitulowała |
| ty | będziesz kapitulowała |
| on / ona / ono | będzie kapitulowała |
| my | będziemy kapitulowały |
| wy | będziecie kapitulowały |
| oni / one | będą kapitulowały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie kapitulowało |
Tryb rozkazujący
| ty | kapituluj |
| my | kapitulujmy |
| wy | kapitulujcie |