Conjugation of kaleczyć
kaˈlɛ.t͡ʂɘt͡ɕuszkadzać swoje ciało (zwykle czymś ostrym); ulegać obrażeniom zadanym przez siebie Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | kaleczyć |
Czas teraźniejszy
| ja | kaleczę |
| ty | kaleczysz |
| on / ona / ono | kaleczy |
| my | kaleczymy |
| wy | kaleczycie |
| oni / one | kaleczą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | kaleczyłem |
| ty | kaleczyłeś |
| on / ona / ono | kaleczył |
| my | kaleczyliśmy |
| wy | kaleczyliście |
| oni / one | kaleczyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | kaleczyłam |
| ty | kaleczyłaś |
| on / ona / ono | kaleczyła |
| my | kaleczyłyśmy |
| wy | kaleczyłyście |
| oni / one | kaleczyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | kaleczyło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę kaleczył |
| ty | będziesz kaleczył |
| on / ona / ono | będzie kaleczył |
| my | będziemy kaleczyli |
| wy | będziecie kaleczyli |
| oni / one | będą kaleczyli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę kaleczyła |
| ty | będziesz kaleczyła |
| on / ona / ono | będzie kaleczyła |
| my | będziemy kaleczyły |
| wy | będziecie kaleczyły |
| oni / one | będą kaleczyły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie kaleczyło |
Tryb rozkazujący
| ty | kalecz |
| my | kaleczmy |
| wy | kaleczcie |