Conjugation of jurzyć
ˈju.ʐɘt͡ɕto cause to feud, to incite, to provoke, to stir up Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | jurzyć |
Czas teraźniejszy
| ja | jurzę |
| ty | jurzysz |
| on / ona / ono | jurzy |
| my | jurzymy |
| wy | jurzycie |
| oni / one | jurzą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | jurzyłem |
| ty | jurzyłeś |
| on / ona / ono | jurzył |
| my | jurzyliśmy |
| wy | jurzyliście |
| oni / one | jurzyli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | jurzyłam |
| ty | jurzyłaś |
| on / ona / ono | jurzyła |
| my | jurzyłyśmy |
| wy | jurzyłyście |
| oni / one | jurzyły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | jurzyło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę jurzył |
| ty | będziesz jurzył |
| on / ona / ono | będzie jurzył |
| my | będziemy jurzyli |
| wy | będziecie jurzyli |
| oni / one | będą jurzyli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę jurzyła |
| ty | będziesz jurzyła |
| on / ona / ono | będzie jurzyła |
| my | będziemy jurzyły |
| wy | będziecie jurzyły |
| oni / one | będą jurzyły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie jurzyło |
Tryb rozkazujący
| ty | jurz |
| my | jurzmy |
| wy | jurzcie |