Conjugation of dziwić
ˈd͡ʑi.vit͡ɕodczuwać lub okazywać brak rozumienia czegoś lub zdumienie Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | dziwić |
Czas teraźniejszy
| ja | dziwię |
| ty | dziwisz |
| on / ona / ono | dziwi |
| my | dziwimy |
| wy | dziwicie |
| oni / one | dziwią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dziwiłem |
| ty | dziwiłeś |
| on / ona / ono | dziwił |
| my | dziwiliśmy |
| wy | dziwiliście |
| oni / one | dziwili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dziwiłam |
| ty | dziwiłaś |
| on / ona / ono | dziwiła |
| my | dziwiłyśmy |
| wy | dziwiłyście |
| oni / one | dziwiły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dziwiło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę dziwił |
| ty | będziesz dziwił |
| on / ona / ono | będzie dziwił |
| my | będziemy dziwili |
| wy | będziecie dziwili |
| oni / one | będą dziwili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę dziwiła |
| ty | będziesz dziwiła |
| on / ona / ono | będzie dziwiła |
| my | będziemy dziwiły |
| wy | będziecie dziwiły |
| oni / one | będą dziwiły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie dziwiło |
Tryb rozkazujący
| ty | dziw |
| my | dziwmy |
| wy | dziwcie |