Conjugation of dojebać
dɔˈjɛ.bat͡ɕkazać zrobić komuś coś ciężkiego, zrzucić na kogoś jakiś trud, obowiązek Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | dojebać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dojebałem |
| ty | dojebałeś |
| on / ona / ono | dojebał |
| my | dojebaliśmy |
| wy | dojebaliście |
| oni / one | dojebali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dojebałam |
| ty | dojebałaś |
| on / ona / ono | dojebała |
| my | dojebałyśmy |
| wy | dojebałyście |
| oni / one | dojebały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dojebało |
Czas przyszły
| ja | dojebię |
| ty | dojebiesz |
| on / ona / ono | dojebie |
| my | dojebiemy |
| wy | dojebiecie |
| oni / one | dojebią |
Tryb rozkazujący
| ty | dojeb |
| my | dojebmy |
| wy | dojebcie |