Conjugation of doczekać
dɔˈt͡ʂɛ.kat͡ɕdoczekać (1.1) czegoś po długim czasie oczekiwania, zazwyczaj z wyjątkowym zniecierpliwieniem Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | doczekać |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | doczekałem |
| ty | doczekałeś |
| on / ona / ono | doczekał |
| my | doczekaliśmy |
| wy | doczekaliście |
| oni / one | doczekali |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | doczekałam |
| ty | doczekałaś |
| on / ona / ono | doczekała |
| my | doczekałyśmy |
| wy | doczekałyście |
| oni / one | doczekały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | doczekało |
Czas przyszły
| ja | doczekam |
| ty | doczekasz |
| on / ona / ono | doczeka |
| my | doczekamy |
| wy | doczekacie |
| oni / one | doczekają |
Tryb rozkazujący
| ty | doczekaj |
| my | doczekajmy |
| wy | doczekajcie |