Conjugation of dźgnąć
ˈd͡ʑɡnɔɲt͡ɕzadać cios kłujący; wbić ostro zakończone narzędzie Ver definición completa →
Aspekt dokonany
Bezokolicznik
| — | dźgnąć |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | dźgnąłem |
| ty | dźgnąłeś |
| on / ona / ono | dźgnął |
| my | dźgnęliśmy |
| wy | dźgnęliście |
| oni / one | dźgnęli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | dźgnęłam |
| ty | dźgnęłaś |
| on / ona / ono | dźgnęła |
| my | dźgnęłyśmy |
| wy | dźgnęłyście |
| oni / one | dźgnęły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | dźgnęło |
Czas przyszły
| ja | dźgnę |
| ty | dźgniesz |
| on / ona / ono | dźgnie |
| my | dźgniemy |
| wy | dźgniecie |
| oni / one | dźgną |
Tryb rozkazujący
| ty | dźgnij |
| my | dźgnijmy |
| wy | dźgnijcie |