Conjugation of czynić
ˈt͡ʂɘ.ɲit͡ɕczynić (1.1) samego siebie czymś lub jakimś Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | czynić |
Czas teraźniejszy
| ja | czynię |
| ty | czynisz |
| on / ona / ono | czyni |
| my | czynimy |
| wy | czynicie |
| oni / one | czynią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | czyniłem |
| ty | czyniłeś |
| on / ona / ono | czynił |
| my | czyniliśmy |
| wy | czyniliście |
| oni / one | czynili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | czyniłam |
| ty | czyniłaś |
| on / ona / ono | czyniła |
| my | czyniłyśmy |
| wy | czyniłyście |
| oni / one | czyniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | czyniło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę czynił |
| ty | będziesz czynił |
| on / ona / ono | będzie czynił |
| my | będziemy czynili |
| wy | będziecie czynili |
| oni / one | będą czynili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę czyniła |
| ty | będziesz czyniła |
| on / ona / ono | będzie czyniła |
| my | będziemy czyniły |
| wy | będziecie czyniły |
| oni / one | będą czyniły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie czyniło |
Tryb rozkazujący
| ty | czyń |
| my | czyńmy |
| wy | czyńcie |