Conjugation of buczeć
ˈbu.t͡ʂɛt͡ɕokazywać komuś dezaprobatę poprzez wydawanie niskich, przeciągłych dźwięków Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | buczeć |
Czas teraźniejszy
| ja | buczę |
| ty | buczysz |
| on / ona / ono | buczy |
| my | buczymy |
| wy | buczycie |
| oni / one | buczą |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | buczałem |
| ty | buczałeś |
| on / ona / ono | buczał |
| my | buczeliśmy |
| wy | buczeliście |
| oni / one | buczeli |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | buczałam |
| ty | buczałaś |
| on / ona / ono | buczała |
| my | buczałyśmy |
| wy | buczałyście |
| oni / one | buczały |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | buczało |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę buczał |
| ty | będziesz buczał |
| on / ona / ono | będzie buczał |
| my | będziemy buczeli |
| wy | będziecie buczeli |
| oni / one | będą buczeli |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę buczała |
| ty | będziesz buczała |
| on / ona / ono | będzie buczała |
| my | będziemy buczały |
| wy | będziecie buczały |
| oni / one | będą buczały |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie buczało |
Tryb rozkazujący
| ty | bucz |
| my | buczmy |
| wy | buczcie |