Conjugation of bronić
ˈbrɔ.ɲit͡ɕstawać w obronie kogoś lub czegoś; wstawiać się za kimś; czymś, być czyimś obrońcą Ver definición completa →
Aspekt niedokonany
Bezokolicznik
| — | bronić |
Czas teraźniejszy
| ja | bronię |
| ty | bronisz |
| on / ona / ono | broni |
| my | bronimy |
| wy | bronicie |
| oni / one | bronią |
Czas przeszły (rodzaj męski)
| ja | broniłem |
| ty | broniłeś |
| on / ona / ono | bronił |
| my | broniliśmy |
| wy | broniliście |
| oni / one | bronili |
Czas przeszły (rodzaj żeński)
| ja | broniłam |
| ty | broniłaś |
| on / ona / ono | broniła |
| my | broniłyśmy |
| wy | broniłyście |
| oni / one | broniły |
Czas przeszły (rodzaj nijaki)
| ono | broniło |
Czas przyszły złożony (rodzaj męski)
| ja | będę bronił |
| ty | będziesz bronił |
| on / ona / ono | będzie bronił |
| my | będziemy bronili |
| wy | będziecie bronili |
| oni / one | będą bronili |
Czas przyszły złożony (rodzaj żeński)
| ja | będę broniła |
| ty | będziesz broniła |
| on / ona / ono | będzie broniła |
| my | będziemy broniły |
| wy | będziecie broniły |
| oni / one | będą broniły |
Czas przyszły złożony (rodzaj nijaki)
| ono | będzie broniło |
Tryb rozkazujący
| ty | broń |
| my | brońmy |
| wy | brońcie |