Conjugation of wankelen
ˈwɑŋkələ(n)onvast op de voeten staan, dreigen te vallen Ver definición completa →
Aantonende wijs
Tegenwoordige tijd (o.t.t.)
| ik | wankel |
| jij / je | wankelt |
| hij / zij / het | wankelt |
| wij / we | wankelen |
| jullie | wankelen |
| zij / ze | wankelen |
Verleden tijd (o.v.t.)
| ik | wankelde |
| jij / je | wankelde |
| hij / zij / het | wankelde |
| wij / we | wankelden |
| jullie | wankelden |
| zij / ze | wankelden |
Aanvoegende wijs (archaïsch)
Aanvoegende wijs — tegenwoordig
| ik | wankele |
| jij / je | wankele |
| hij / zij / het | wankele |
| wij / we | wankelen |
| jullie | wankelen |
| zij / ze | wankelen |
Aanvoegende wijs — verleden
| ik | wankelde |
| jij / je | wankelde |
| hij / zij / het | wankelde |
| wij / we | wankelden |
| jullie | wankelden |
| zij / ze | wankelden |
Gebiedende wijs
Gebiedende wijs
| jij | wankel |
| jullie (archaïsch) | wankelt |
Onbepaalde vormen
Infinitief
| — | wankelen |
Tegenwoordig deelwoord
| — | wankelend |
Voltooid deelwoord
| — | gewankeld |
Practice in context
Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.