Conjugation of insinueren
ˌɪn.si.nyˈeː.rə(n)iemand ergens van beschuldigen zonder dat duidelijk te zeggen Ver definición completa →
Aantonende wijs
Tegenwoordige tijd (o.t.t.)
| ik | insinueer |
| jij / je | insinueert |
| hij / zij / het | insinueert |
| wij / we | insinueren |
| jullie | insinueren |
| zij / ze | insinueren |
Verleden tijd (o.v.t.)
| ik | insinueerde |
| jij / je | insinueerde |
| hij / zij / het | insinueerde |
| wij / we | insinueerden |
| jullie | insinueerden |
| zij / ze | insinueerden |
Aanvoegende wijs (archaïsch)
Aanvoegende wijs — tegenwoordig
| ik | insinuere |
| jij / je | insinuere |
| hij / zij / het | insinuere |
| wij / we | insinueren |
| jullie | insinueren |
| zij / ze | insinueren |
Aanvoegende wijs — verleden
| ik | insinueerde |
| jij / je | insinueerde |
| hij / zij / het | insinueerde |
| wij / we | insinueerden |
| jullie | insinueerden |
| zij / ze | insinueerden |
Gebiedende wijs
Gebiedende wijs
| jij | insinueer |
| jullie (archaïsch) | insinueert |
Onbepaalde vormen
Infinitief
| — | insinueren |
Tegenwoordig deelwoord
| — | insinuerend |
Voltooid deelwoord
| — | geïnsinueerd |