Conjugation of dwingen
ˈdʋɪŋə(n)iemand zonder rekening te houden met zijn wil iets opleggen Ver definición completa →
Aantonende wijs
Tegenwoordige tijd (o.t.t.)
| ik | dwing |
| jij / je | dwingt |
| hij / zij / het | dwingt |
| wij / we | dwingen |
| jullie | dwingen |
| zij / ze | dwingen |
Verleden tijd (o.v.t.)
| ik | dwong |
| jij / je | dwong |
| hij / zij / het | dwong |
| wij / we | dwongen |
| jullie | dwongen |
| zij / ze | dwongen |
Aanvoegende wijs (archaïsch)
Aanvoegende wijs — tegenwoordig
| ik | dwinge |
| jij / je | dwinge |
| hij / zij / het | dwinge |
| wij / we | dwingen |
| jullie | dwingen |
| zij / ze | dwingen |
Aanvoegende wijs — verleden
| ik | dwonge |
| jij / je | dwonge |
| hij / zij / het | dwonge |
| wij / we | dwongen |
| jullie | dwongen |
| zij / ze | dwongen |
Gebiedende wijs
Gebiedende wijs
| jij | dwing |
| jullie (archaïsch) | dwingt |
Onbepaalde vormen
Infinitief
| — | dwingen |
Tegenwoordig deelwoord
| — | dwingend |
Voltooid deelwoord
| — | gedwongen |