Conjugation of vindico
/[ˈwɪn.dɪ.koː]/to lay claim to as one's own (often with sibi) Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | vindicō |
| tū | vindicās |
| is / ea / id | vindicat |
| nōs | vindicāmus |
| vōs | vindicātis |
| eī / eae / ea | vindicant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | vindicābam |
| tū | vindicābās |
| is / ea / id | vindicābat |
| nōs | vindicābāmus |
| vōs | vindicābātis |
| eī / eae / ea | vindicābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | vindicābō |
| tū | vindicābis |
| is / ea / id | vindicābit |
| nōs | vindicābimus |
| vōs | vindicābitis |
| eī / eae / ea | vindicābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | vindicāvī |
| tū | vindicāvistī |
| is / ea / id | vindicāvit |
| nōs | vindicāvimus |
| vōs | vindicāvistis |
| eī / eae / ea | vindicāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | vindicāveram |
| tū | vindicāverās |
| is / ea / id | vindicāverat |
| nōs | vindicāverāmus |
| vōs | vindicāverātis |
| eī / eae / ea | vindicāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | vindicāverō |
| tū | vindicāveris |
| is / ea / id | vindicāverit |
| nōs | vindicāverimus |
| vōs | vindicāveritis |
| eī / eae / ea | vindicāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | vindicem |
| tū | vindicēs |
| is / ea / id | vindicet |
| nōs | vindicēmus |
| vōs | vindicētis |
| eī / eae / ea | vindicent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | vindicārem |
| tū | vindicārēs |
| is / ea / id | vindicāret |
| nōs | vindicārēmus |
| vōs | vindicārētis |
| eī / eae / ea | vindicārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | vindicāverim |
| tū | vindicāverīs |
| is / ea / id | vindicāverit |
| nōs | vindicāverīmus |
| vōs | vindicāverītis |
| eī / eae / ea | vindicāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | vindicāvissem |
| tū | vindicāvissēs |
| is / ea / id | vindicāvisset |
| nōs | vindicāvissēmus |
| vōs | vindicāvissētis |
| eī / eae / ea | vindicāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | vindicā |
| vōs | vindicāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | vindicātō |
| is / ea / id | vindicātō |
| vōs | vindicātōte |
| eī / eae / ea | vindicantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | vindicāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | vindicāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | vindicātūrum esse |
Participium praesēns
| — | vindicāns |
Participium futūrum
| — | vindicātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | vindicandī |
Gerundium (datīvus)
| — | vindicandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | vindicandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | vindicandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | vindicātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | vindicātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | vindicor |
| tū | vindicāris |
| is / ea / id | vindicātur |
| nōs | vindicāmur |
| vōs | vindicāminī |
| eī / eae / ea | vindicantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | vindicābar |
| tū | vindicābāris |
| is / ea / id | vindicābātur |
| nōs | vindicābāmur |
| vōs | vindicābāminī |
| eī / eae / ea | vindicābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | vindicābor |
| tū | vindicāberis |
| is / ea / id | vindicābitur |
| nōs | vindicābimur |
| vōs | vindicābiminī |
| eī / eae / ea | vindicābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | vindicer |
| tū | vindicēris |
| is / ea / id | vindicētur |
| nōs | vindicēmur |
| vōs | vindicēminī |
| eī / eae / ea | vindicentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | vindicārer |
| tū | vindicārēris |
| is / ea / id | vindicārētur |
| nōs | vindicārēmur |
| vōs | vindicārēminī |
| eī / eae / ea | vindicārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | vindicāre |
| vōs | vindicāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | vindicātor |
| is / ea / id | vindicātor |
| eī / eae / ea | vindicantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | vindicārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | vindicātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | vindicātum īrī |
Participium perfectum
| — | vindicātus |
Participium futūrum
| — | vindicandus |