HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← vindico — definition

Conjugation of vindico

Regular CEFR B1
[ˈwɪn.dɪ.koː]

to lay claim to as one's own (often with sibi) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego vindicō
tū vindicās
is / ea / id vindicat
nōs vindicāmus
vōs vindicātis
eī / eae / ea vindicant
Indicātīvus imperfectum
ego vindicābam
tū vindicābās
is / ea / id vindicābat
nōs vindicābāmus
vōs vindicābātis
eī / eae / ea vindicābant
Indicātīvus futūrum
ego vindicābō
tū vindicābis
is / ea / id vindicābit
nōs vindicābimus
vōs vindicābitis
eī / eae / ea vindicābunt
Indicātīvus perfectum
ego vindicāvī
tū vindicāvistī
is / ea / id vindicāvit
nōs vindicāvimus
vōs vindicāvistis
eī / eae / ea vindicāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego vindicāveram
tū vindicāverās
is / ea / id vindicāverat
nōs vindicāverāmus
vōs vindicāverātis
eī / eae / ea vindicāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego vindicāverō
tū vindicāveris
is / ea / id vindicāverit
nōs vindicāverimus
vōs vindicāveritis
eī / eae / ea vindicāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego vindicem
tū vindicēs
is / ea / id vindicet
nōs vindicēmus
vōs vindicētis
eī / eae / ea vindicent
Coniūnctīvus imperfectum
ego vindicārem
tū vindicārēs
is / ea / id vindicāret
nōs vindicārēmus
vōs vindicārētis
eī / eae / ea vindicārent
Coniūnctīvus perfectum
ego vindicāverim
tū vindicāverīs
is / ea / id vindicāverit
nōs vindicāverīmus
vōs vindicāverītis
eī / eae / ea vindicāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego vindicāvissem
tū vindicāvissēs
is / ea / id vindicāvisset
nōs vindicāvissēmus
vōs vindicāvissētis
eī / eae / ea vindicāvissent
Imperātīvus praesēns
tū vindicā
vōs vindicāte
Imperātīvus futūrum
tū vindicātō
is / ea / id vindicātō
vōs vindicātōte
eī / eae / ea vindicantō
Īnfīnītīvus praesēns
— vindicāre
Īnfīnītīvus perfectum
— vindicāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— vindicātūrum esse
Participium praesēns
— vindicāns
Participium futūrum
— vindicātūrus
Gerundium (genitīvus)
— vindicandī
Gerundium (datīvus)
— vindicandō
Gerundium (accūsātīvus)
— vindicandum
Gerundium (ablātīvus)
— vindicandō
Supīnum (accūsātīvus)
— vindicātum
Supīnum (ablātīvus)
— vindicātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego vindicor
tū vindicāris
is / ea / id vindicātur
nōs vindicāmur
vōs vindicāminī
eī / eae / ea vindicantur
Indicātīvus imperfectum
ego vindicābar
tū vindicābāris
is / ea / id vindicābātur
nōs vindicābāmur
vōs vindicābāminī
eī / eae / ea vindicābantur
Indicātīvus futūrum
ego vindicābor
tū vindicāberis
is / ea / id vindicābitur
nōs vindicābimur
vōs vindicābiminī
eī / eae / ea vindicābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego vindicer
tū vindicēris
is / ea / id vindicētur
nōs vindicēmur
vōs vindicēminī
eī / eae / ea vindicentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego vindicārer
tū vindicārēris
is / ea / id vindicārētur
nōs vindicārēmur
vōs vindicārēminī
eī / eae / ea vindicārentur
Imperātīvus praesēns
tū vindicāre
vōs vindicāminī
Imperātīvus futūrum
tū vindicātor
is / ea / id vindicātor
eī / eae / ea vindicantor
Īnfīnītīvus praesēns
— vindicārī
Īnfīnītīvus perfectum
— vindicātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— vindicātum īrī
Participium perfectum
— vindicātus
Participium futūrum
— vindicandus

Practice in context

Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary