HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← supputo — definition

Conjugation of supputo

Regular CEFR B1
[ˈsʊp.pʊ.toː]

to prune, lop or trim Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego supputō
tū supputās
is / ea / id supputat
nōs supputāmus
vōs supputātis
eī / eae / ea supputant
Indicātīvus imperfectum
ego supputābam
tū supputābās
is / ea / id supputābat
nōs supputābāmus
vōs supputābātis
eī / eae / ea supputābant
Indicātīvus futūrum
ego supputābō
tū supputābis
is / ea / id supputābit
nōs supputābimus
vōs supputābitis
eī / eae / ea supputābunt
Indicātīvus perfectum
ego supputāvī
tū supputāvistī
is / ea / id supputāvit
nōs supputāvimus
vōs supputāvistis
eī / eae / ea supputāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego supputāveram
tū supputāverās
is / ea / id supputāverat
nōs supputāverāmus
vōs supputāverātis
eī / eae / ea supputāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego supputāverō
tū supputāveris
is / ea / id supputāverit
nōs supputāverimus
vōs supputāveritis
eī / eae / ea supputāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego supputem
tū supputēs
is / ea / id supputet
nōs supputēmus
vōs supputētis
eī / eae / ea supputent
Coniūnctīvus imperfectum
ego supputārem
tū supputārēs
is / ea / id supputāret
nōs supputārēmus
vōs supputārētis
eī / eae / ea supputārent
Coniūnctīvus perfectum
ego supputāverim
tū supputāverīs
is / ea / id supputāverit
nōs supputāverīmus
vōs supputāverītis
eī / eae / ea supputāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego supputāvissem
tū supputāvissēs
is / ea / id supputāvisset
nōs supputāvissēmus
vōs supputāvissētis
eī / eae / ea supputāvissent
Imperātīvus praesēns
tū supputā
vōs supputāte
Imperātīvus futūrum
tū supputātō
is / ea / id supputātō
vōs supputātōte
eī / eae / ea supputantō
Īnfīnītīvus praesēns
— supputāre
Īnfīnītīvus perfectum
— supputāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— supputātūrum esse
Participium praesēns
— supputāns
Participium futūrum
— supputātūrus
Gerundium (genitīvus)
— supputandī
Gerundium (datīvus)
— supputandō
Gerundium (accūsātīvus)
— supputandum
Gerundium (ablātīvus)
— supputandō
Supīnum (accūsātīvus)
— supputātum
Supīnum (ablātīvus)
— supputātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego supputor
tū supputāris
is / ea / id supputātur
nōs supputāmur
vōs supputāminī
eī / eae / ea supputantur
Indicātīvus imperfectum
ego supputābar
tū supputābāris
is / ea / id supputābātur
nōs supputābāmur
vōs supputābāminī
eī / eae / ea supputābantur
Indicātīvus futūrum
ego supputābor
tū supputāberis
is / ea / id supputābitur
nōs supputābimur
vōs supputābiminī
eī / eae / ea supputābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego supputer
tū supputēris
is / ea / id supputētur
nōs supputēmur
vōs supputēminī
eī / eae / ea supputentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego supputārer
tū supputārēris
is / ea / id supputārētur
nōs supputārēmur
vōs supputārēminī
eī / eae / ea supputārentur
Imperātīvus praesēns
tū supputāre
vōs supputāminī
Imperātīvus futūrum
tū supputātor
is / ea / id supputātor
eī / eae / ea supputantor
Īnfīnītīvus praesēns
— supputārī
Īnfīnītīvus perfectum
— supputātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— supputātum īrī
Participium perfectum
— supputātus
Participium futūrum
— supputandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary