HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← suppuro — definition

Conjugation of suppuro

Regular CEFR B1
[sʊpˈpuː.roː]

to gather matter, fester, suppurate Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego suppūrō
tū suppūrās
is / ea / id suppūrat
nōs suppūrāmus
vōs suppūrātis
eī / eae / ea suppūrant
Indicātīvus imperfectum
ego suppūrābam
tū suppūrābās
is / ea / id suppūrābat
nōs suppūrābāmus
vōs suppūrābātis
eī / eae / ea suppūrābant
Indicātīvus futūrum
ego suppūrābō
tū suppūrābis
is / ea / id suppūrābit
nōs suppūrābimus
vōs suppūrābitis
eī / eae / ea suppūrābunt
Indicātīvus perfectum
ego suppūrāvī
tū suppūrāvistī
is / ea / id suppūrāvit
nōs suppūrāvimus
vōs suppūrāvistis
eī / eae / ea suppūrāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego suppūrāveram
tū suppūrāverās
is / ea / id suppūrāverat
nōs suppūrāverāmus
vōs suppūrāverātis
eī / eae / ea suppūrāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego suppūrāverō
tū suppūrāveris
is / ea / id suppūrāverit
nōs suppūrāverimus
vōs suppūrāveritis
eī / eae / ea suppūrāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego suppūrem
tū suppūrēs
is / ea / id suppūret
nōs suppūrēmus
vōs suppūrētis
eī / eae / ea suppūrent
Coniūnctīvus imperfectum
ego suppūrārem
tū suppūrārēs
is / ea / id suppūrāret
nōs suppūrārēmus
vōs suppūrārētis
eī / eae / ea suppūrārent
Coniūnctīvus perfectum
ego suppūrāverim
tū suppūrāverīs
is / ea / id suppūrāverit
nōs suppūrāverīmus
vōs suppūrāverītis
eī / eae / ea suppūrāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego suppūrāvissem
tū suppūrāvissēs
is / ea / id suppūrāvisset
nōs suppūrāvissēmus
vōs suppūrāvissētis
eī / eae / ea suppūrāvissent
Imperātīvus praesēns
tū suppūrā
vōs suppūrāte
Imperātīvus futūrum
tū suppūrātō
is / ea / id suppūrātō
vōs suppūrātōte
eī / eae / ea suppūrantō
Īnfīnītīvus praesēns
— suppūrāre
Īnfīnītīvus perfectum
— suppūrāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— suppūrātūrum esse
Participium praesēns
— suppūrāns
Participium futūrum
— suppūrātūrus
Gerundium (genitīvus)
— suppūrandī
Gerundium (datīvus)
— suppūrandō
Gerundium (accūsātīvus)
— suppūrandum
Gerundium (ablātīvus)
— suppūrandō
Supīnum (accūsātīvus)
— suppūrātum
Supīnum (ablātīvus)
— suppūrātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego suppūror
tū suppūrāris
is / ea / id suppūrātur
nōs suppūrāmur
vōs suppūrāminī
eī / eae / ea suppūrantur
Indicātīvus imperfectum
ego suppūrābar
tū suppūrābāris
is / ea / id suppūrābātur
nōs suppūrābāmur
vōs suppūrābāminī
eī / eae / ea suppūrābantur
Indicātīvus futūrum
ego suppūrābor
tū suppūrāberis
is / ea / id suppūrābitur
nōs suppūrābimur
vōs suppūrābiminī
eī / eae / ea suppūrābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego suppūrer
tū suppūrēris
is / ea / id suppūrētur
nōs suppūrēmur
vōs suppūrēminī
eī / eae / ea suppūrentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego suppūrārer
tū suppūrārēris
is / ea / id suppūrārētur
nōs suppūrārēmur
vōs suppūrārēminī
eī / eae / ea suppūrārentur
Imperātīvus praesēns
tū suppūrāre
vōs suppūrāminī
Imperātīvus futūrum
tū suppūrātor
is / ea / id suppūrātor
eī / eae / ea suppūrantor
Īnfīnītīvus praesēns
— suppūrārī
Īnfīnītīvus perfectum
— suppūrātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— suppūrātum īrī
Participium perfectum
— suppūrātus
Participium futūrum
— suppūrandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary