HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← suppono — definition

Conjugation of suppono

Regular CEFR B1
[sʊpˈpoː.noː]

to put, place under Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego suppōnō
tū suppōnis
is / ea / id suppōnit
nōs suppōnimus
vōs suppōnitis
eī / eae / ea suppōnunt
Indicātīvus imperfectum
ego suppōnēbam
tū suppōnēbās
is / ea / id suppōnēbat
nōs suppōnēbāmus
vōs suppōnēbātis
eī / eae / ea suppōnēbant
Indicātīvus futūrum
ego suppōnam
tū suppōnēs
is / ea / id suppōnet
nōs suppōnēmus
vōs suppōnētis
eī / eae / ea suppōnent
Indicātīvus perfectum
ego supposuī
tū supposuistī
is / ea / id supposuit
nōs supposuimus
vōs supposuistis
eī / eae / ea supposuērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego supposueram
tū supposuerās
is / ea / id supposuerat
nōs supposuerāmus
vōs supposuerātis
eī / eae / ea supposuerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego supposuerō
tū supposueris
is / ea / id supposuerit
nōs supposuerimus
vōs supposueritis
eī / eae / ea supposuerint
Coniūnctīvus praesēns
ego suppōnam
tū suppōnās
is / ea / id suppōnat
nōs suppōnāmus
vōs suppōnātis
eī / eae / ea suppōnant
Coniūnctīvus imperfectum
ego suppōnerem
tū suppōnerēs
is / ea / id suppōneret
nōs suppōnerēmus
vōs suppōnerētis
eī / eae / ea suppōnerent
Coniūnctīvus perfectum
ego supposuerim
tū supposuerīs
is / ea / id supposuerit
nōs supposuerīmus
vōs supposuerītis
eī / eae / ea supposuerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego supposuissem
tū supposuissēs
is / ea / id supposuisset
nōs supposuissēmus
vōs supposuissētis
eī / eae / ea supposuissent
Imperātīvus praesēns
tū suppōne
vōs suppōnite
Imperātīvus futūrum
tū suppōnitō
is / ea / id suppōnitō
vōs suppōnitōte
eī / eae / ea suppōnuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— suppōnere
Īnfīnītīvus perfectum
— supposuisse
Īnfīnītīvus futūrum
— suppositūrum esse
Participium praesēns
— suppōnēns
Participium futūrum
— suppositūrus
Gerundium (genitīvus)
— suppōnendī
Gerundium (datīvus)
— suppōnendō
Gerundium (accūsātīvus)
— suppōnendum
Gerundium (ablātīvus)
— suppōnendō
Supīnum (accūsātīvus)
— suppositum
Supīnum (ablātīvus)
— suppositū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego suppōnor
tū suppōneris
is / ea / id suppōnitur
nōs suppōnimur
vōs suppōniminī
eī / eae / ea suppōnuntur
Indicātīvus imperfectum
ego suppōnēbar
tū suppōnēbāris
is / ea / id suppōnēbātur
nōs suppōnēbāmur
vōs suppōnēbāminī
eī / eae / ea suppōnēbantur
Indicātīvus futūrum
ego suppōnar
tū suppōnēris
is / ea / id suppōnētur
nōs suppōnēmur
vōs suppōnēminī
eī / eae / ea suppōnentur
Coniūnctīvus praesēns
ego suppōnar
tū suppōnāris
is / ea / id suppōnātur
nōs suppōnāmur
vōs suppōnāminī
eī / eae / ea suppōnantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego suppōnerer
tū suppōnerēris
is / ea / id suppōnerētur
nōs suppōnerēmur
vōs suppōnerēminī
eī / eae / ea suppōnerentur
Imperātīvus praesēns
tū suppōnere
vōs suppōniminī
Imperātīvus futūrum
tū suppōnitor
is / ea / id suppōnitor
eī / eae / ea suppōnuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— suppōnī
Īnfīnītīvus perfectum
— suppositum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— suppositum īrī
Participium perfectum
— suppositus
Participium futūrum
— suppōnendus

Practice in context

Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary