HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← sputo — definition

Conjugation of sputo

Regular CEFR B1
[ˈspuː.toː]

to spit, to spit out Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego spūtō
tū spūtās
is / ea / id spūtat
nōs spūtāmus
vōs spūtātis
eī / eae / ea spūtant
Indicātīvus imperfectum
ego spūtābam
tū spūtābās
is / ea / id spūtābat
nōs spūtābāmus
vōs spūtābātis
eī / eae / ea spūtābant
Indicātīvus futūrum
ego spūtābō
tū spūtābis
is / ea / id spūtābit
nōs spūtābimus
vōs spūtābitis
eī / eae / ea spūtābunt
Indicātīvus perfectum
ego spūtāvī
tū spūtāvistī
is / ea / id spūtāvit
nōs spūtāvimus
vōs spūtāvistis
eī / eae / ea spūtāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego spūtāveram
tū spūtāverās
is / ea / id spūtāverat
nōs spūtāverāmus
vōs spūtāverātis
eī / eae / ea spūtāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego spūtāverō
tū spūtāveris
is / ea / id spūtāverit
nōs spūtāverimus
vōs spūtāveritis
eī / eae / ea spūtāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego spūtem
tū spūtēs
is / ea / id spūtet
nōs spūtēmus
vōs spūtētis
eī / eae / ea spūtent
Coniūnctīvus imperfectum
ego spūtārem
tū spūtārēs
is / ea / id spūtāret
nōs spūtārēmus
vōs spūtārētis
eī / eae / ea spūtārent
Coniūnctīvus perfectum
ego spūtāverim
tū spūtāverīs
is / ea / id spūtāverit
nōs spūtāverīmus
vōs spūtāverītis
eī / eae / ea spūtāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego spūtāvissem
tū spūtāvissēs
is / ea / id spūtāvisset
nōs spūtāvissēmus
vōs spūtāvissētis
eī / eae / ea spūtāvissent
Imperātīvus praesēns
tū spūtā
vōs spūtāte
Imperātīvus futūrum
tū spūtātō
is / ea / id spūtātō
vōs spūtātōte
eī / eae / ea spūtantō
Īnfīnītīvus praesēns
— spūtāre
Īnfīnītīvus perfectum
— spūtāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— spūtātūrum esse
Participium praesēns
— spūtāns
Participium futūrum
— spūtātūrus
Gerundium (genitīvus)
— spūtandī
Gerundium (datīvus)
— spūtandō
Gerundium (accūsātīvus)
— spūtandum
Gerundium (ablātīvus)
— spūtandō
Supīnum (accūsātīvus)
— spūtātum
Supīnum (ablātīvus)
— spūtātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego spūtor
tū spūtāris
is / ea / id spūtātur
nōs spūtāmur
vōs spūtāminī
eī / eae / ea spūtantur
Indicātīvus imperfectum
ego spūtābar
tū spūtābāris
is / ea / id spūtābātur
nōs spūtābāmur
vōs spūtābāminī
eī / eae / ea spūtābantur
Indicātīvus futūrum
ego spūtābor
tū spūtāberis
is / ea / id spūtābitur
nōs spūtābimur
vōs spūtābiminī
eī / eae / ea spūtābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego spūter
tū spūtēris
is / ea / id spūtētur
nōs spūtēmur
vōs spūtēminī
eī / eae / ea spūtentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego spūtārer
tū spūtārēris
is / ea / id spūtārētur
nōs spūtārēmur
vōs spūtārēminī
eī / eae / ea spūtārentur
Imperātīvus praesēns
tū spūtāre
vōs spūtāminī
Imperātīvus futūrum
tū spūtātor
is / ea / id spūtātor
eī / eae / ea spūtantor
Īnfīnītīvus praesēns
— spūtārī
Īnfīnītīvus perfectum
— spūtātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— spūtātum īrī
Participium perfectum
— spūtātus
Participium futūrum
— spūtandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary