HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← spolio — definition

Conjugation of spolio

Regular CEFR B1
[ˈspɔ.li.oː]

to strip, deprive or rob of covering or clothing, uncover, bare, unclothe Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego spoliō
tū spoliās
is / ea / id spoliat
nōs spoliāmus
vōs spoliātis
eī / eae / ea spoliant
Indicātīvus imperfectum
ego spoliābam
tū spoliābās
is / ea / id spoliābat
nōs spoliābāmus
vōs spoliābātis
eī / eae / ea spoliābant
Indicātīvus futūrum
ego spoliābō
tū spoliābis
is / ea / id spoliābit
nōs spoliābimus
vōs spoliābitis
eī / eae / ea spoliābunt
Indicātīvus perfectum
ego spoliāvī
tū spoliāvistī
is / ea / id spoliāvit
nōs spoliāvimus
vōs spoliāvistis
eī / eae / ea spoliāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego spoliāveram
tū spoliāverās
is / ea / id spoliāverat
nōs spoliāverāmus
vōs spoliāverātis
eī / eae / ea spoliāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego spoliāverō
tū spoliāveris
is / ea / id spoliāverit
nōs spoliāverimus
vōs spoliāveritis
eī / eae / ea spoliāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego spoliem
tū spoliēs
is / ea / id spoliet
nōs spoliēmus
vōs spoliētis
eī / eae / ea spolient
Coniūnctīvus imperfectum
ego spoliārem
tū spoliārēs
is / ea / id spoliāret
nōs spoliārēmus
vōs spoliārētis
eī / eae / ea spoliārent
Coniūnctīvus perfectum
ego spoliāverim
tū spoliāverīs
is / ea / id spoliāverit
nōs spoliāverīmus
vōs spoliāverītis
eī / eae / ea spoliāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego spoliāvissem
tū spoliāvissēs
is / ea / id spoliāvisset
nōs spoliāvissēmus
vōs spoliāvissētis
eī / eae / ea spoliāvissent
Imperātīvus praesēns
tū spoliā
vōs spoliāte
Imperātīvus futūrum
tū spoliātō
is / ea / id spoliātō
vōs spoliātōte
eī / eae / ea spoliantō
Īnfīnītīvus praesēns
— spoliāre
Īnfīnītīvus perfectum
— spoliāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— spoliātūrum esse
Participium praesēns
— spoliāns
Participium futūrum
— spoliātūrus
Gerundium (genitīvus)
— spoliandī
Gerundium (datīvus)
— spoliandō
Gerundium (accūsātīvus)
— spoliandum
Gerundium (ablātīvus)
— spoliandō
Supīnum (accūsātīvus)
— spoliātum
Supīnum (ablātīvus)
— spoliātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego spolior
tū spoliāris
is / ea / id spoliātur
nōs spoliāmur
vōs spoliāminī
eī / eae / ea spoliantur
Indicātīvus imperfectum
ego spoliābar
tū spoliābāris
is / ea / id spoliābātur
nōs spoliābāmur
vōs spoliābāminī
eī / eae / ea spoliābantur
Indicātīvus futūrum
ego spoliābor
tū spoliāberis
is / ea / id spoliābitur
nōs spoliābimur
vōs spoliābiminī
eī / eae / ea spoliābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego spolier
tū spoliēris
is / ea / id spoliētur
nōs spoliēmur
vōs spoliēminī
eī / eae / ea spolientur
Coniūnctīvus imperfectum
ego spoliārer
tū spoliārēris
is / ea / id spoliārētur
nōs spoliārēmur
vōs spoliārēminī
eī / eae / ea spoliārentur
Imperātīvus praesēns
tū spoliāre
vōs spoliāminī
Imperātīvus futūrum
tū spoliātor
is / ea / id spoliātor
eī / eae / ea spoliantor
Īnfīnītīvus praesēns
— spoliārī
Īnfīnītīvus perfectum
— spoliātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— spoliātum īrī
Participium perfectum
— spoliātus
Participium futūrum
— spoliandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary