HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← sortior — definition

Conjugation of sortior

Regular CEFR B1
[ˈsɔr.ti.ɔr]

to divide or distribute Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego sortior
tū sortīris
is / ea / id sortītur
nōs sortīmur
vōs sortīminī
eī / eae / ea sortiuntur
Indicātīvus imperfectum
ego sortiēbar
tū sortiēbāris
is / ea / id sortiēbātur
nōs sortiēbāmur
vōs sortiēbāminī
eī / eae / ea sortiēbantur
Indicātīvus futūrum
ego sortiar
tū sortiēris
is / ea / id sortiētur
nōs sortiēmur
vōs sortiēminī
eī / eae / ea sortientur
Coniūnctīvus praesēns
ego sortiar
tū sortiāris
is / ea / id sortiātur
nōs sortiāmur
vōs sortiāminī
eī / eae / ea sortiantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego sortīrer
tū sortīrēris
is / ea / id sortīrētur
nōs sortīrēmur
vōs sortīrēminī
eī / eae / ea sortīrentur
Imperātīvus praesēns
tū sortīre
vōs sortīminī
Imperātīvus futūrum
tū sortītor
is / ea / id sortītor
eī / eae / ea sortiuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— sortīrī
Īnfīnītīvus perfectum
— sortītum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— sortītūrum esse
Participium praesēns
— sortiēns
Participium futūrum
— sortītūrus
Gerundium (genitīvus)
— sortiendī
Gerundium (datīvus)
— sortiendō
Gerundium (accūsātīvus)
— sortiendum
Gerundium (ablātīvus)
— sortiendō
Supīnum (accūsātīvus)
— sortītum
Supīnum (ablātīvus)
— sortītū

Vox passīva

Participium futūrum
— sortiendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary