Conjugation of soleo
/[ˈsɔ.ɫe.oː]/to be accustomed, used to, in the habit of Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | soleō |
| tū | solēs |
| is / ea / id | solet |
| nōs | solēmus |
| vōs | solētis |
| eī / eae / ea | solent |
Indicātīvus imperfectum
| ego | solēbam |
| tū | solēbās |
| is / ea / id | solēbat |
| nōs | solēbāmus |
| vōs | solēbātis |
| eī / eae / ea | solēbant |
Indicātīvus perfectum
| ego | soluī |
| tū | soluistī |
| is / ea / id | soluit |
| nōs | soluimus |
| vōs | soluistis |
| eī / eae / ea | soluērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | solueram |
| tū | soluerās |
| is / ea / id | soluerat |
| nōs | soluerāmus |
| vōs | soluerātis |
| eī / eae / ea | soluerant |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | soleam |
| tū | soleās |
| is / ea / id | soleat |
| nōs | soleāmus |
| vōs | soleātis |
| eī / eae / ea | soleant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | solērem |
| tū | solērēs |
| is / ea / id | solēret |
| nōs | solērēmus |
| vōs | solērētis |
| eī / eae / ea | solērent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | soluerim |
| tū | soluerīs |
| is / ea / id | soluerit |
| nōs | soluerīmus |
| vōs | soluerītis |
| eī / eae / ea | soluerint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | soluissem |
| tū | soluissēs |
| is / ea / id | soluisset |
| nōs | soluissēmus |
| vōs | soluissētis |
| eī / eae / ea | soluissent |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | solēre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | soluisse |
Participium praesēns
| — | solēns |
Gerundium (genitīvus)
| — | solendī |
Gerundium (datīvus)
| — | solendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | solendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | solendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | solitum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | solitū |