HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← resolvo — definition

Conjugation of resolvo

Regular CEFR B1
[rɛˈsɔɫ.woː]

to release, loosen, unloose, unbind, disentangle, relax, dissolve Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego resolvō
tū resolvis
is / ea / id resolvit
nōs resolvimus
vōs resolvitis
eī / eae / ea resolvunt
Indicātīvus imperfectum
ego resolvēbam
tū resolvēbās
is / ea / id resolvēbat
nōs resolvēbāmus
vōs resolvēbātis
eī / eae / ea resolvēbant
Indicātīvus futūrum
ego resolvam
tū resolvēs
is / ea / id resolvet
nōs resolvēmus
vōs resolvētis
eī / eae / ea resolvent
Indicātīvus perfectum
ego resolvī
tū resolvistī
is / ea / id resolvit
nōs resolvimus
vōs resolvistis
eī / eae / ea resolvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego resolveram
tū resolverās
is / ea / id resolverat
nōs resolverāmus
vōs resolverātis
eī / eae / ea resolverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego resolverō
tū resolveris
is / ea / id resolverit
nōs resolverimus
vōs resolveritis
eī / eae / ea resolverint
Coniūnctīvus praesēns
ego resolvam
tū resolvās
is / ea / id resolvat
nōs resolvāmus
vōs resolvātis
eī / eae / ea resolvant
Coniūnctīvus imperfectum
ego resolverem
tū resolverēs
is / ea / id resolveret
nōs resolverēmus
vōs resolverētis
eī / eae / ea resolverent
Coniūnctīvus perfectum
ego resolverim
tū resolverīs
is / ea / id resolverit
nōs resolverīmus
vōs resolverītis
eī / eae / ea resolverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego resolvissem
tū resolvissēs
is / ea / id resolvisset
nōs resolvissēmus
vōs resolvissētis
eī / eae / ea resolvissent
Imperātīvus praesēns
tū resolve
vōs resolvite
Imperātīvus futūrum
tū resolvitō
is / ea / id resolvitō
vōs resolvitōte
eī / eae / ea resolvuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— resolvere
Īnfīnītīvus perfectum
— resolvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— resolūtūrum esse
Participium praesēns
— resolvēns
Participium futūrum
— resolūtūrus
Gerundium (genitīvus)
— resolvendī
Gerundium (datīvus)
— resolvendō
Gerundium (accūsātīvus)
— resolvendum
Gerundium (ablātīvus)
— resolvendō
Supīnum (accūsātīvus)
— resolūtum
Supīnum (ablātīvus)
— resolūtū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego resolvor
tū resolveris
is / ea / id resolvitur
nōs resolvimur
vōs resolviminī
eī / eae / ea resolvuntur
Indicātīvus imperfectum
ego resolvēbar
tū resolvēbāris
is / ea / id resolvēbātur
nōs resolvēbāmur
vōs resolvēbāminī
eī / eae / ea resolvēbantur
Indicātīvus futūrum
ego resolvar
tū resolvēris
is / ea / id resolvētur
nōs resolvēmur
vōs resolvēminī
eī / eae / ea resolventur
Coniūnctīvus praesēns
ego resolvar
tū resolvāris
is / ea / id resolvātur
nōs resolvāmur
vōs resolvāminī
eī / eae / ea resolvantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego resolverer
tū resolverēris
is / ea / id resolverētur
nōs resolverēmur
vōs resolverēminī
eī / eae / ea resolverentur
Imperātīvus praesēns
tū resolvere
vōs resolviminī
Imperātīvus futūrum
tū resolvitor
is / ea / id resolvitor
eī / eae / ea resolvuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— resolvī
Īnfīnītīvus perfectum
— resolūtum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— resolūtum īrī
Participium perfectum
— resolūtus
Participium futūrum
— resolvendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary