HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← provenio — definition

Conjugation of provenio

Regular CEFR B2
[proːˈwɛ.ni.oː]

to come forth, originate, arise Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego prōveniō
tū prōvenīs
is / ea / id prōvenit
nōs prōvenīmus
vōs prōvenītis
eī / eae / ea prōveniunt
Indicātīvus imperfectum
ego prōveniēbam
tū prōveniēbās
is / ea / id prōveniēbat
nōs prōveniēbāmus
vōs prōveniēbātis
eī / eae / ea prōveniēbant
Indicātīvus futūrum
ego prōveniam
tū prōveniēs
is / ea / id prōveniet
nōs prōveniēmus
vōs prōveniētis
eī / eae / ea prōvenient
Indicātīvus perfectum
ego prōvēnī
tū prōvēnistī
is / ea / id prōvēnit
nōs prōvēnimus
vōs prōvēnistis
eī / eae / ea prōvēnērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego prōvēneram
tū prōvēnerās
is / ea / id prōvēnerat
nōs prōvēnerāmus
vōs prōvēnerātis
eī / eae / ea prōvēnerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego prōvēnerō
tū prōvēneris
is / ea / id prōvēnerit
nōs prōvēnerimus
vōs prōvēneritis
eī / eae / ea prōvēnerint
Coniūnctīvus praesēns
ego prōveniam
tū prōveniās
is / ea / id prōveniat
nōs prōveniāmus
vōs prōveniātis
eī / eae / ea prōveniant
Coniūnctīvus imperfectum
ego prōvenīrem
tū prōvenīrēs
is / ea / id prōvenīret
nōs prōvenīrēmus
vōs prōvenīrētis
eī / eae / ea prōvenīrent
Coniūnctīvus perfectum
ego prōvēnerim
tū prōvēnerīs
is / ea / id prōvēnerit
nōs prōvēnerīmus
vōs prōvēnerītis
eī / eae / ea prōvēnerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego prōvēnissem
tū prōvēnissēs
is / ea / id prōvēnisset
nōs prōvēnissēmus
vōs prōvēnissētis
eī / eae / ea prōvēnissent
Imperātīvus praesēns
tū prōvenī
vōs prōvenīte
Imperātīvus futūrum
tū prōvenītō
is / ea / id prōvenītō
vōs prōvenītōte
eī / eae / ea prōveniuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— prōvenīre
Īnfīnītīvus perfectum
— prōvēnisse
Īnfīnītīvus futūrum
— prōventūrum esse
Participium praesēns
— prōveniēns
Participium futūrum
— prōventūrus
Gerundium (genitīvus)
— prōveniendī
Gerundium (datīvus)
— prōveniendō
Gerundium (accūsātīvus)
— prōveniendum
Gerundium (ablātīvus)
— prōveniendō
Supīnum (accūsātīvus)
— prōventum
Supīnum (ablātīvus)
— prōventū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego prōvenior
tū prōvenīris
is / ea / id prōvenītur
nōs prōvenīmur
vōs prōvenīminī
eī / eae / ea prōveniuntur
Indicātīvus imperfectum
ego prōveniēbar
tū prōveniēbāris
is / ea / id prōveniēbātur
nōs prōveniēbāmur
vōs prōveniēbāminī
eī / eae / ea prōveniēbantur
Indicātīvus futūrum
ego prōveniar
tū prōveniēris
is / ea / id prōveniētur
nōs prōveniēmur
vōs prōveniēminī
eī / eae / ea prōvenientur
Coniūnctīvus praesēns
ego prōveniar
tū prōveniāris
is / ea / id prōveniātur
nōs prōveniāmur
vōs prōveniāminī
eī / eae / ea prōveniantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego prōvenīrer
tū prōvenīrēris
is / ea / id prōvenīrētur
nōs prōvenīrēmur
vōs prōvenīrēminī
eī / eae / ea prōvenīrentur
Imperātīvus praesēns
tū prōvenīre
vōs prōvenīminī
Imperātīvus futūrum
tū prōvenītor
is / ea / id prōvenītor
eī / eae / ea prōveniuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— prōvenīrī
Īnfīnītīvus perfectum
— prōventum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— prōventum īrī
Participium perfectum
— prōventus
Participium futūrum
— prōveniendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary