HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← praecanto — definition

Conjugation of praecanto

Regular CEFR B2
[prae̯ˈkan.toː]

to foretell, prophesy Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego praecantō
tū praecantās
is / ea / id praecantat
nōs praecantāmus
vōs praecantātis
eī / eae / ea praecantant
Indicātīvus imperfectum
ego praecantābam
tū praecantābās
is / ea / id praecantābat
nōs praecantābāmus
vōs praecantābātis
eī / eae / ea praecantābant
Indicātīvus futūrum
ego praecantābō
tū praecantābis
is / ea / id praecantābit
nōs praecantābimus
vōs praecantābitis
eī / eae / ea praecantābunt
Indicātīvus perfectum
ego praecantāvī
tū praecantāvistī
is / ea / id praecantāvit
nōs praecantāvimus
vōs praecantāvistis
eī / eae / ea praecantāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego praecantāveram
tū praecantāverās
is / ea / id praecantāverat
nōs praecantāverāmus
vōs praecantāverātis
eī / eae / ea praecantāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego praecantāverō
tū praecantāveris
is / ea / id praecantāverit
nōs praecantāverimus
vōs praecantāveritis
eī / eae / ea praecantāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego praecantem
tū praecantēs
is / ea / id praecantet
nōs praecantēmus
vōs praecantētis
eī / eae / ea praecantent
Coniūnctīvus imperfectum
ego praecantārem
tū praecantārēs
is / ea / id praecantāret
nōs praecantārēmus
vōs praecantārētis
eī / eae / ea praecantārent
Coniūnctīvus perfectum
ego praecantāverim
tū praecantāverīs
is / ea / id praecantāverit
nōs praecantāverīmus
vōs praecantāverītis
eī / eae / ea praecantāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego praecantāvissem
tū praecantāvissēs
is / ea / id praecantāvisset
nōs praecantāvissēmus
vōs praecantāvissētis
eī / eae / ea praecantāvissent
Imperātīvus praesēns
tū praecantā
vōs praecantāte
Imperātīvus futūrum
tū praecantātō
is / ea / id praecantātō
vōs praecantātōte
eī / eae / ea praecantantō
Īnfīnītīvus praesēns
— praecantāre
Īnfīnītīvus perfectum
— praecantāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— praecantātūrum esse
Participium praesēns
— praecantāns
Participium futūrum
— praecantātūrus
Gerundium (genitīvus)
— praecantandī
Gerundium (datīvus)
— praecantandō
Gerundium (accūsātīvus)
— praecantandum
Gerundium (ablātīvus)
— praecantandō
Supīnum (accūsātīvus)
— praecantātum
Supīnum (ablātīvus)
— praecantātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego praecantor
tū praecantāris
is / ea / id praecantātur
nōs praecantāmur
vōs praecantāminī
eī / eae / ea praecantantur
Indicātīvus imperfectum
ego praecantābar
tū praecantābāris
is / ea / id praecantābātur
nōs praecantābāmur
vōs praecantābāminī
eī / eae / ea praecantābantur
Indicātīvus futūrum
ego praecantābor
tū praecantāberis
is / ea / id praecantābitur
nōs praecantābimur
vōs praecantābiminī
eī / eae / ea praecantābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego praecanter
tū praecantēris
is / ea / id praecantētur
nōs praecantēmur
vōs praecantēminī
eī / eae / ea praecantentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego praecantārer
tū praecantārēris
is / ea / id praecantārētur
nōs praecantārēmur
vōs praecantārēminī
eī / eae / ea praecantārentur
Imperātīvus praesēns
tū praecantāre
vōs praecantāminī
Imperātīvus futūrum
tū praecantātor
is / ea / id praecantātor
eī / eae / ea praecantantor
Īnfīnītīvus praesēns
— praecantārī
Īnfīnītīvus perfectum
— praecantātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— praecantātum īrī
Participium perfectum
— praecantātus
Participium futūrum
— praecantandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary