HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← procumbo — definition

Conjugation of procumbo

Regular CEFR B2
[proːˈkʊm.boː]

to prostrate (oneself) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego prōcumbō
tū prōcumbis
is / ea / id prōcumbit
nōs prōcumbimus
vōs prōcumbitis
eī / eae / ea prōcumbunt
Indicātīvus imperfectum
ego prōcumbēbam
tū prōcumbēbās
is / ea / id prōcumbēbat
nōs prōcumbēbāmus
vōs prōcumbēbātis
eī / eae / ea prōcumbēbant
Indicātīvus futūrum
ego prōcumbam
tū prōcumbēs
is / ea / id prōcumbet
nōs prōcumbēmus
vōs prōcumbētis
eī / eae / ea prōcumbent
Indicātīvus perfectum
ego prōcubuī
tū prōcubuistī
is / ea / id prōcubuit
nōs prōcubuimus
vōs prōcubuistis
eī / eae / ea prōcubuērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego prōcubueram
tū prōcubuerās
is / ea / id prōcubuerat
nōs prōcubuerāmus
vōs prōcubuerātis
eī / eae / ea prōcubuerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego prōcubuerō
tū prōcubueris
is / ea / id prōcubuerit
nōs prōcubuerimus
vōs prōcubueritis
eī / eae / ea prōcubuerint
Coniūnctīvus praesēns
ego prōcumbam
tū prōcumbās
is / ea / id prōcumbat
nōs prōcumbāmus
vōs prōcumbātis
eī / eae / ea prōcumbant
Coniūnctīvus imperfectum
ego prōcumberem
tū prōcumberēs
is / ea / id prōcumberet
nōs prōcumberēmus
vōs prōcumberētis
eī / eae / ea prōcumberent
Coniūnctīvus perfectum
ego prōcubuerim
tū prōcubuerīs
is / ea / id prōcubuerit
nōs prōcubuerīmus
vōs prōcubuerītis
eī / eae / ea prōcubuerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego prōcubuissem
tū prōcubuissēs
is / ea / id prōcubuisset
nōs prōcubuissēmus
vōs prōcubuissētis
eī / eae / ea prōcubuissent
Imperātīvus praesēns
tū prōcumbe
vōs prōcumbite
Imperātīvus futūrum
tū prōcumbitō
is / ea / id prōcumbitō
vōs prōcumbitōte
eī / eae / ea prōcumbuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— prōcumbere
Īnfīnītīvus perfectum
— prōcubuisse
Īnfīnītīvus futūrum
— prōcubitūrum esse
Participium praesēns
— prōcumbēns
Participium futūrum
— prōcubitūrus
Gerundium (genitīvus)
— prōcumbendī
Gerundium (datīvus)
— prōcumbendō
Gerundium (accūsātīvus)
— prōcumbendum
Gerundium (ablātīvus)
— prōcumbendō
Supīnum (accūsātīvus)
— prōcubitum
Supīnum (ablātīvus)
— prōcubitū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego prōcumbor
tū prōcumberis
is / ea / id prōcumbitur
nōs prōcumbimur
vōs prōcumbiminī
eī / eae / ea prōcumbuntur
Indicātīvus imperfectum
ego prōcumbēbar
tū prōcumbēbāris
is / ea / id prōcumbēbātur
nōs prōcumbēbāmur
vōs prōcumbēbāminī
eī / eae / ea prōcumbēbantur
Indicātīvus futūrum
ego prōcumbar
tū prōcumbēris
is / ea / id prōcumbētur
nōs prōcumbēmur
vōs prōcumbēminī
eī / eae / ea prōcumbentur
Coniūnctīvus praesēns
ego prōcumbar
tū prōcumbāris
is / ea / id prōcumbātur
nōs prōcumbāmur
vōs prōcumbāminī
eī / eae / ea prōcumbantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego prōcumberer
tū prōcumberēris
is / ea / id prōcumberētur
nōs prōcumberēmur
vōs prōcumberēminī
eī / eae / ea prōcumberentur
Imperātīvus praesēns
tū prōcumbere
vōs prōcumbiminī
Imperātīvus futūrum
tū prōcumbitor
is / ea / id prōcumbitor
eī / eae / ea prōcumbuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— prōcumbī
Īnfīnītīvus perfectum
— prōcubitum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— prōcubitum īrī
Participium perfectum
— prōcubitus
Participium futūrum
— prōcumbendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary