Conjugation of oportet
/[ɔˈpɔr.tɛt]/to be necessary, needful; to be proper, becoming, right or reasonable; to behoove; (absolutely) one should or ought to Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| is / ea / id | oportet |
Indicātīvus imperfectum
| is / ea / id | oportēbat |
Indicātīvus futūrum
| is / ea / id | oportēbit |
Indicātīvus perfectum
| is / ea / id | oportuit |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| is / ea / id | oportuerat |
Indicātīvus futūrum exāctum
| is / ea / id | oportuerit |
Coniūnctīvus praesēns
| is / ea / id | oporteat |
Coniūnctīvus imperfectum
| is / ea / id | oportēret |
Coniūnctīvus perfectum
| is / ea / id | oportuerit |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| is / ea / id | oportuisset |
Imperātīvus futūrum
| is / ea / id | oportētō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | oportēre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | oportuisse |
Participium praesēns
| — | oportēns |
Gerundium (genitīvus)
| — | oportendī |
Gerundium (datīvus)
| — | oportendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | oportendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | oportendō |