HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← mendico — definición

Conjugation of mendico

Regular CEFR B1
/[mɛnˈdiː.koː]/

to beg, ask for alms Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego mendīcō
mendīcās
is / ea / id mendīcat
nōs mendīcāmus
vōs mendīcātis
eī / eae / ea mendīcant
Indicātīvus imperfectum
ego mendīcābam
mendīcābās
is / ea / id mendīcābat
nōs mendīcābāmus
vōs mendīcābātis
eī / eae / ea mendīcābant
Indicātīvus futūrum
ego mendīcābō
mendīcābis
is / ea / id mendīcābit
nōs mendīcābimus
vōs mendīcābitis
eī / eae / ea mendīcābunt
Indicātīvus perfectum
ego mendīcāvī
mendīcāvistī
is / ea / id mendīcāvit
nōs mendīcāvimus
vōs mendīcāvistis
eī / eae / ea mendīcāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego mendīcāveram
mendīcāverās
is / ea / id mendīcāverat
nōs mendīcāverāmus
vōs mendīcāverātis
eī / eae / ea mendīcāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego mendīcāverō
mendīcāveris
is / ea / id mendīcāverit
nōs mendīcāverimus
vōs mendīcāveritis
eī / eae / ea mendīcāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego mendīcem
mendīcēs
is / ea / id mendīcet
nōs mendīcēmus
vōs mendīcētis
eī / eae / ea mendīcent
Coniūnctīvus imperfectum
ego mendīcārem
mendīcārēs
is / ea / id mendīcāret
nōs mendīcārēmus
vōs mendīcārētis
eī / eae / ea mendīcārent
Coniūnctīvus perfectum
ego mendīcāverim
mendīcāverīs
is / ea / id mendīcāverit
nōs mendīcāverīmus
vōs mendīcāverītis
eī / eae / ea mendīcāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego mendīcāvissem
mendīcāvissēs
is / ea / id mendīcāvisset
nōs mendīcāvissēmus
vōs mendīcāvissētis
eī / eae / ea mendīcāvissent
Imperātīvus praesēns
mendīcā
vōs mendīcāte
Imperātīvus futūrum
mendīcātō
is / ea / id mendīcātō
vōs mendīcātōte
eī / eae / ea mendīcantō
Īnfīnītīvus praesēns
mendīcāre
Īnfīnītīvus perfectum
mendīcāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
mendīcātūrum esse
Participium praesēns
mendīcāns
Participium futūrum
mendīcātūrus
Gerundium (genitīvus)
mendīcandī
Gerundium (datīvus)
mendīcandō
Gerundium (accūsātīvus)
mendīcandum
Gerundium (ablātīvus)
mendīcandō
Supīnum (accūsātīvus)
mendīcātum
Supīnum (ablātīvus)
mendīcātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego mendīcor
mendīcāris
is / ea / id mendīcātur
nōs mendīcāmur
vōs mendīcāminī
eī / eae / ea mendīcantur
Indicātīvus imperfectum
ego mendīcābar
mendīcābāris
is / ea / id mendīcābātur
nōs mendīcābāmur
vōs mendīcābāminī
eī / eae / ea mendīcābantur
Indicātīvus futūrum
ego mendīcābor
mendīcāberis
is / ea / id mendīcābitur
nōs mendīcābimur
vōs mendīcābiminī
eī / eae / ea mendīcābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego mendīcer
mendīcēris
is / ea / id mendīcētur
nōs mendīcēmur
vōs mendīcēminī
eī / eae / ea mendīcentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego mendīcārer
mendīcārēris
is / ea / id mendīcārētur
nōs mendīcārēmur
vōs mendīcārēminī
eī / eae / ea mendīcārentur
Imperātīvus praesēns
mendīcāre
vōs mendīcāminī
Imperātīvus futūrum
mendīcātor
is / ea / id mendīcātor
eī / eae / ea mendīcantor
Īnfīnītīvus praesēns
mendīcārī
Īnfīnītīvus perfectum
mendīcātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
mendīcātum īrī
Participium perfectum
mendīcātus
Participium futūrum
mendīcandus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary