HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← mendico — definition

Conjugation of mendico

Regular CEFR B1
[mɛnˈdiː.koː]

to beg, ask for alms Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego mendīcō
tū mendīcās
is / ea / id mendīcat
nōs mendīcāmus
vōs mendīcātis
eī / eae / ea mendīcant
Indicātīvus imperfectum
ego mendīcābam
tū mendīcābās
is / ea / id mendīcābat
nōs mendīcābāmus
vōs mendīcābātis
eī / eae / ea mendīcābant
Indicātīvus futūrum
ego mendīcābō
tū mendīcābis
is / ea / id mendīcābit
nōs mendīcābimus
vōs mendīcābitis
eī / eae / ea mendīcābunt
Indicātīvus perfectum
ego mendīcāvī
tū mendīcāvistī
is / ea / id mendīcāvit
nōs mendīcāvimus
vōs mendīcāvistis
eī / eae / ea mendīcāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego mendīcāveram
tū mendīcāverās
is / ea / id mendīcāverat
nōs mendīcāverāmus
vōs mendīcāverātis
eī / eae / ea mendīcāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego mendīcāverō
tū mendīcāveris
is / ea / id mendīcāverit
nōs mendīcāverimus
vōs mendīcāveritis
eī / eae / ea mendīcāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego mendīcem
tū mendīcēs
is / ea / id mendīcet
nōs mendīcēmus
vōs mendīcētis
eī / eae / ea mendīcent
Coniūnctīvus imperfectum
ego mendīcārem
tū mendīcārēs
is / ea / id mendīcāret
nōs mendīcārēmus
vōs mendīcārētis
eī / eae / ea mendīcārent
Coniūnctīvus perfectum
ego mendīcāverim
tū mendīcāverīs
is / ea / id mendīcāverit
nōs mendīcāverīmus
vōs mendīcāverītis
eī / eae / ea mendīcāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego mendīcāvissem
tū mendīcāvissēs
is / ea / id mendīcāvisset
nōs mendīcāvissēmus
vōs mendīcāvissētis
eī / eae / ea mendīcāvissent
Imperātīvus praesēns
tū mendīcā
vōs mendīcāte
Imperātīvus futūrum
tū mendīcātō
is / ea / id mendīcātō
vōs mendīcātōte
eī / eae / ea mendīcantō
Īnfīnītīvus praesēns
— mendīcāre
Īnfīnītīvus perfectum
— mendīcāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— mendīcātūrum esse
Participium praesēns
— mendīcāns
Participium futūrum
— mendīcātūrus
Gerundium (genitīvus)
— mendīcandī
Gerundium (datīvus)
— mendīcandō
Gerundium (accūsātīvus)
— mendīcandum
Gerundium (ablātīvus)
— mendīcandō
Supīnum (accūsātīvus)
— mendīcātum
Supīnum (ablātīvus)
— mendīcātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego mendīcor
tū mendīcāris
is / ea / id mendīcātur
nōs mendīcāmur
vōs mendīcāminī
eī / eae / ea mendīcantur
Indicātīvus imperfectum
ego mendīcābar
tū mendīcābāris
is / ea / id mendīcābātur
nōs mendīcābāmur
vōs mendīcābāminī
eī / eae / ea mendīcābantur
Indicātīvus futūrum
ego mendīcābor
tū mendīcāberis
is / ea / id mendīcābitur
nōs mendīcābimur
vōs mendīcābiminī
eī / eae / ea mendīcābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego mendīcer
tū mendīcēris
is / ea / id mendīcētur
nōs mendīcēmur
vōs mendīcēminī
eī / eae / ea mendīcentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego mendīcārer
tū mendīcārēris
is / ea / id mendīcārētur
nōs mendīcārēmur
vōs mendīcārēminī
eī / eae / ea mendīcārentur
Imperātīvus praesēns
tū mendīcāre
vōs mendīcāminī
Imperātīvus futūrum
tū mendīcātor
is / ea / id mendīcātor
eī / eae / ea mendīcantor
Īnfīnītīvus praesēns
— mendīcārī
Īnfīnītīvus perfectum
— mendīcātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— mendīcātum īrī
Participium perfectum
— mendīcātus
Participium futūrum
— mendīcandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary