Conjugation of loquor
/[ˈɫɔ.kʷɔr]/to declare, speak, or state more formally as in a legal context or in defense of someone or something Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | loquor |
| tū | loqueris |
| is / ea / id | loquitur |
| nōs | loquimur |
| vōs | loquiminī |
| eī / eae / ea | loquuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | loquēbar |
| tū | loquēbāris |
| is / ea / id | loquēbātur |
| nōs | loquēbāmur |
| vōs | loquēbāminī |
| eī / eae / ea | loquēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | loquar |
| tū | loquēris |
| is / ea / id | loquētur |
| nōs | loquēmur |
| vōs | loquēminī |
| eī / eae / ea | loquentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | loquar |
| tū | loquāris |
| is / ea / id | loquātur |
| nōs | loquāmur |
| vōs | loquāminī |
| eī / eae / ea | loquantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | loquerer |
| tū | loquerēris |
| is / ea / id | loquerētur |
| nōs | loquerēmur |
| vōs | loquerēminī |
| eī / eae / ea | loquerentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | loquere |
| vōs | loquiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | loquitor |
| is / ea / id | loquitor |
| eī / eae / ea | loquuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | loquī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | locūtum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | locūtūrum esse |
Participium praesēns
| — | loquēns |
Participium futūrum
| — | locūtūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | loquendī |
Gerundium (datīvus)
| — | loquendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | loquendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | loquendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | locūtum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | locūtū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | loquendus |