HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← invio — definition

Conjugation of invio

Regular CEFR B1
[ˈɪn.wi.oː]

to tread upon Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego inviō
tū inviās
is / ea / id inviat
nōs inviāmus
vōs inviātis
eī / eae / ea inviant
Indicātīvus imperfectum
ego inviābam
tū inviābās
is / ea / id inviābat
nōs inviābāmus
vōs inviābātis
eī / eae / ea inviābant
Indicātīvus futūrum
ego inviābō
tū inviābis
is / ea / id inviābit
nōs inviābimus
vōs inviābitis
eī / eae / ea inviābunt
Indicātīvus perfectum
ego inviāvī
tū inviāvistī
is / ea / id inviāvit
nōs inviāvimus
vōs inviāvistis
eī / eae / ea inviāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego inviāveram
tū inviāverās
is / ea / id inviāverat
nōs inviāverāmus
vōs inviāverātis
eī / eae / ea inviāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego inviāverō
tū inviāveris
is / ea / id inviāverit
nōs inviāverimus
vōs inviāveritis
eī / eae / ea inviāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego inviem
tū inviēs
is / ea / id inviet
nōs inviēmus
vōs inviētis
eī / eae / ea invient
Coniūnctīvus imperfectum
ego inviārem
tū inviārēs
is / ea / id inviāret
nōs inviārēmus
vōs inviārētis
eī / eae / ea inviārent
Coniūnctīvus perfectum
ego inviāverim
tū inviāverīs
is / ea / id inviāverit
nōs inviāverīmus
vōs inviāverītis
eī / eae / ea inviāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego inviāvissem
tū inviāvissēs
is / ea / id inviāvisset
nōs inviāvissēmus
vōs inviāvissētis
eī / eae / ea inviāvissent
Imperātīvus praesēns
tū inviā
vōs inviāte
Imperātīvus futūrum
tū inviātō
is / ea / id inviātō
vōs inviātōte
eī / eae / ea inviantō
Īnfīnītīvus praesēns
— inviāre
Īnfīnītīvus perfectum
— inviāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— inviātūrum esse
Participium praesēns
— inviāns
Participium futūrum
— inviātūrus
Gerundium (genitīvus)
— inviandī
Gerundium (datīvus)
— inviandō
Gerundium (accūsātīvus)
— inviandum
Gerundium (ablātīvus)
— inviandō
Supīnum (accūsātīvus)
— inviātum
Supīnum (ablātīvus)
— inviātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego invior
tū inviāris
is / ea / id inviātur
nōs inviāmur
vōs inviāminī
eī / eae / ea inviantur
Indicātīvus imperfectum
ego inviābar
tū inviābāris
is / ea / id inviābātur
nōs inviābāmur
vōs inviābāminī
eī / eae / ea inviābantur
Indicātīvus futūrum
ego inviābor
tū inviāberis
is / ea / id inviābitur
nōs inviābimur
vōs inviābiminī
eī / eae / ea inviābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego invier
tū inviēris
is / ea / id inviētur
nōs inviēmur
vōs inviēminī
eī / eae / ea invientur
Coniūnctīvus imperfectum
ego inviārer
tū inviārēris
is / ea / id inviārētur
nōs inviārēmur
vōs inviārēminī
eī / eae / ea inviārentur
Imperātīvus praesēns
tū inviāre
vōs inviāminī
Imperātīvus futūrum
tū inviātor
is / ea / id inviātor
eī / eae / ea inviantor
Īnfīnītīvus praesēns
— inviārī
Īnfīnītīvus perfectum
— inviātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— inviātum īrī
Participium perfectum
— inviātus
Participium futūrum
— inviandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary