Conjugation of interrumpo
/[ɪn.tɛrˈrʊm.poː]/to break off, interrupt or cut short Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | interrumpō |
| tū | interrumpis |
| is / ea / id | interrumpit |
| nōs | interrumpimus |
| vōs | interrumpitis |
| eī / eae / ea | interrumpunt |
Indicātīvus imperfectum
| ego | interrumpēbam |
| tū | interrumpēbās |
| is / ea / id | interrumpēbat |
| nōs | interrumpēbāmus |
| vōs | interrumpēbātis |
| eī / eae / ea | interrumpēbant |
Indicātīvus futūrum
| ego | interrumpam |
| tū | interrumpēs |
| is / ea / id | interrumpet |
| nōs | interrumpēmus |
| vōs | interrumpētis |
| eī / eae / ea | interrumpent |
Indicātīvus perfectum
| ego | interrūpī |
| tū | interrūpistī |
| is / ea / id | interrūpit |
| nōs | interrūpimus |
| vōs | interrūpistis |
| eī / eae / ea | interrūpērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | interrūperam |
| tū | interrūperās |
| is / ea / id | interrūperat |
| nōs | interrūperāmus |
| vōs | interrūperātis |
| eī / eae / ea | interrūperant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | interrūperō |
| tū | interrūperis |
| is / ea / id | interrūperit |
| nōs | interrūperimus |
| vōs | interrūperitis |
| eī / eae / ea | interrūperint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | interrumpam |
| tū | interrumpās |
| is / ea / id | interrumpat |
| nōs | interrumpāmus |
| vōs | interrumpātis |
| eī / eae / ea | interrumpant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | interrumperem |
| tū | interrumperēs |
| is / ea / id | interrumperet |
| nōs | interrumperēmus |
| vōs | interrumperētis |
| eī / eae / ea | interrumperent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | interrūperim |
| tū | interrūperīs |
| is / ea / id | interrūperit |
| nōs | interrūperīmus |
| vōs | interrūperītis |
| eī / eae / ea | interrūperint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | interrūpissem |
| tū | interrūpissēs |
| is / ea / id | interrūpisset |
| nōs | interrūpissēmus |
| vōs | interrūpissētis |
| eī / eae / ea | interrūpissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | interrumpe |
| vōs | interrumpite |
Imperātīvus futūrum
| tū | interrumpitō |
| is / ea / id | interrumpitō |
| vōs | interrumpitōte |
| eī / eae / ea | interrumpuntō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | interrumpere |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | interrūpisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | interruptūrum esse |
Participium praesēns
| — | interrumpēns |
Participium futūrum
| — | interruptūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | interrumpendī |
Gerundium (datīvus)
| — | interrumpendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | interrumpendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | interrumpendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | interruptum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | interruptū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | interrumpor |
| tū | interrumperis |
| is / ea / id | interrumpitur |
| nōs | interrumpimur |
| vōs | interrumpiminī |
| eī / eae / ea | interrumpuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | interrumpēbar |
| tū | interrumpēbāris |
| is / ea / id | interrumpēbātur |
| nōs | interrumpēbāmur |
| vōs | interrumpēbāminī |
| eī / eae / ea | interrumpēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | interrumpar |
| tū | interrumpēris |
| is / ea / id | interrumpētur |
| nōs | interrumpēmur |
| vōs | interrumpēminī |
| eī / eae / ea | interrumpentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | interrumpar |
| tū | interrumpāris |
| is / ea / id | interrumpātur |
| nōs | interrumpāmur |
| vōs | interrumpāminī |
| eī / eae / ea | interrumpantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | interrumperer |
| tū | interrumperēris |
| is / ea / id | interrumperētur |
| nōs | interrumperēmur |
| vōs | interrumperēminī |
| eī / eae / ea | interrumperentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | interrumpere |
| vōs | interrumpiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | interrumpitor |
| is / ea / id | interrumpitor |
| eī / eae / ea | interrumpuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | interrumpī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | interruptum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | interruptum īrī |
Participium perfectum
| — | interruptus |
Participium futūrum
| — | interrumpendus |