HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← inrito — definition

Conjugation of inrito

Regular CEFR B1
[ɪnˈriː.toː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego inrītō
tū inrītās
is / ea / id inrītat
nōs inrītāmus
vōs inrītātis
eī / eae / ea inrītant
Indicātīvus imperfectum
ego inrītābam
tū inrītābās
is / ea / id inrītābat
nōs inrītābāmus
vōs inrītābātis
eī / eae / ea inrītābant
Indicātīvus futūrum
ego inrītābō
tū inrītābis
is / ea / id inrītābit
nōs inrītābimus
vōs inrītābitis
eī / eae / ea inrītābunt
Indicātīvus perfectum
ego inrītāvī
tū inrītāvistī
is / ea / id inrītāvit
nōs inrītāvimus
vōs inrītāvistis
eī / eae / ea inrītāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego inrītāveram
tū inrītāverās
is / ea / id inrītāverat
nōs inrītāverāmus
vōs inrītāverātis
eī / eae / ea inrītāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego inrītāverō
tū inrītāveris
is / ea / id inrītāverit
nōs inrītāverimus
vōs inrītāveritis
eī / eae / ea inrītāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego inrītem
tū inrītēs
is / ea / id inrītet
nōs inrītēmus
vōs inrītētis
eī / eae / ea inrītent
Coniūnctīvus imperfectum
ego inrītārem
tū inrītārēs
is / ea / id inrītāret
nōs inrītārēmus
vōs inrītārētis
eī / eae / ea inrītārent
Coniūnctīvus perfectum
ego inrītāverim
tū inrītāverīs
is / ea / id inrītāverit
nōs inrītāverīmus
vōs inrītāverītis
eī / eae / ea inrītāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego inrītāvissem
tū inrītāvissēs
is / ea / id inrītāvisset
nōs inrītāvissēmus
vōs inrītāvissētis
eī / eae / ea inrītāvissent
Imperātīvus praesēns
tū inrītā
vōs inrītāte
Imperātīvus futūrum
tū inrītātō
is / ea / id inrītātō
vōs inrītātōte
eī / eae / ea inrītantō
Īnfīnītīvus praesēns
— inrītāre
Īnfīnītīvus perfectum
— inrītāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— inrītātūrum esse
Participium praesēns
— inrītāns
Participium futūrum
— inrītātūrus
Gerundium (genitīvus)
— inrītandī
Gerundium (datīvus)
— inrītandō
Gerundium (accūsātīvus)
— inrītandum
Gerundium (ablātīvus)
— inrītandō
Supīnum (accūsātīvus)
— inrītātum
Supīnum (ablātīvus)
— inrītātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego inrītor
tū inrītāris
is / ea / id inrītātur
nōs inrītāmur
vōs inrītāminī
eī / eae / ea inrītantur
Indicātīvus imperfectum
ego inrītābar
tū inrītābāris
is / ea / id inrītābātur
nōs inrītābāmur
vōs inrītābāminī
eī / eae / ea inrītābantur
Indicātīvus futūrum
ego inrītābor
tū inrītāberis
is / ea / id inrītābitur
nōs inrītābimur
vōs inrītābiminī
eī / eae / ea inrītābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego inrīter
tū inrītēris
is / ea / id inrītētur
nōs inrītēmur
vōs inrītēminī
eī / eae / ea inrītentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego inrītārer
tū inrītārēris
is / ea / id inrītārētur
nōs inrītārēmur
vōs inrītārēminī
eī / eae / ea inrītārentur
Imperātīvus praesēns
tū inrītāre
vōs inrītāminī
Imperātīvus futūrum
tū inrītātor
is / ea / id inrītātor
eī / eae / ea inrītantor
Īnfīnītīvus praesēns
— inrītārī
Īnfīnītīvus perfectum
— inrītātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— inrītātum īrī
Participium perfectum
— inrītātus
Participium futūrum
— inrītandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary