HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← indico — definition

Conjugation of indico

Regular CEFR B1
[ˈɪn.dɪ.koː]

to impose, order, prescribe, command, enjoin, afflict Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego indicō
tū indicās
is / ea / id indicat
nōs indicāmus
vōs indicātis
eī / eae / ea indicant
Indicātīvus imperfectum
ego indicābam
tū indicābās
is / ea / id indicābat
nōs indicābāmus
vōs indicābātis
eī / eae / ea indicābant
Indicātīvus futūrum
ego indicābō
tū indicābis
is / ea / id indicābit
nōs indicābimus
vōs indicābitis
eī / eae / ea indicābunt
Indicātīvus perfectum
ego indicāvī
tū indicāvistī
is / ea / id indicāvit
nōs indicāvimus
vōs indicāvistis
eī / eae / ea indicāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego indicāveram
tū indicāverās
is / ea / id indicāverat
nōs indicāverāmus
vōs indicāverātis
eī / eae / ea indicāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego indicāverō
tū indicāveris
is / ea / id indicāverit
nōs indicāverimus
vōs indicāveritis
eī / eae / ea indicāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego indicem
tū indicēs
is / ea / id indicet
nōs indicēmus
vōs indicētis
eī / eae / ea indicent
Coniūnctīvus imperfectum
ego indicārem
tū indicārēs
is / ea / id indicāret
nōs indicārēmus
vōs indicārētis
eī / eae / ea indicārent
Coniūnctīvus perfectum
ego indicāverim
tū indicāverīs
is / ea / id indicāverit
nōs indicāverīmus
vōs indicāverītis
eī / eae / ea indicāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego indicāvissem
tū indicāvissēs
is / ea / id indicāvisset
nōs indicāvissēmus
vōs indicāvissētis
eī / eae / ea indicāvissent
Imperātīvus praesēns
tū indicā
vōs indicāte
Imperātīvus futūrum
tū indicātō
is / ea / id indicātō
vōs indicātōte
eī / eae / ea indicantō
Īnfīnītīvus praesēns
— indicāre
Īnfīnītīvus perfectum
— indicāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— indicātūrum esse
Participium praesēns
— indicāns
Participium futūrum
— indicātūrus
Gerundium (genitīvus)
— indicandī
Gerundium (datīvus)
— indicandō
Gerundium (accūsātīvus)
— indicandum
Gerundium (ablātīvus)
— indicandō
Supīnum (accūsātīvus)
— indicātum
Supīnum (ablātīvus)
— indicātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego indicor
tū indicāris
is / ea / id indicātur
nōs indicāmur
vōs indicāminī
eī / eae / ea indicantur
Indicātīvus imperfectum
ego indicābar
tū indicābāris
is / ea / id indicābātur
nōs indicābāmur
vōs indicābāminī
eī / eae / ea indicābantur
Indicātīvus futūrum
ego indicābor
tū indicāberis
is / ea / id indicābitur
nōs indicābimur
vōs indicābiminī
eī / eae / ea indicābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego indicer
tū indicēris
is / ea / id indicētur
nōs indicēmur
vōs indicēminī
eī / eae / ea indicentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego indicārer
tū indicārēris
is / ea / id indicārētur
nōs indicārēmur
vōs indicārēminī
eī / eae / ea indicārentur
Imperātīvus praesēns
tū indicāre
vōs indicāminī
Imperātīvus futūrum
tū indicātor
is / ea / id indicātor
eī / eae / ea indicantor
Īnfīnītīvus praesēns
— indicārī
Īnfīnītīvus perfectum
— indicātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— indicātum īrī
Participium perfectum
— indicātus
Participium futūrum
— indicandus

Practice in context

Fill in the verb in real sentences — correct answers count toward the table above.

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary