Conjugation of indico
/[ˈɪn.dɪ.koː]/to impose, order, prescribe, command, enjoin, afflict Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | indicō |
| tū | indicās |
| is / ea / id | indicat |
| nōs | indicāmus |
| vōs | indicātis |
| eī / eae / ea | indicant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | indicābam |
| tū | indicābās |
| is / ea / id | indicābat |
| nōs | indicābāmus |
| vōs | indicābātis |
| eī / eae / ea | indicābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | indicābō |
| tū | indicābis |
| is / ea / id | indicābit |
| nōs | indicābimus |
| vōs | indicābitis |
| eī / eae / ea | indicābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | indicāvī |
| tū | indicāvistī |
| is / ea / id | indicāvit |
| nōs | indicāvimus |
| vōs | indicāvistis |
| eī / eae / ea | indicāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | indicāveram |
| tū | indicāverās |
| is / ea / id | indicāverat |
| nōs | indicāverāmus |
| vōs | indicāverātis |
| eī / eae / ea | indicāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | indicāverō |
| tū | indicāveris |
| is / ea / id | indicāverit |
| nōs | indicāverimus |
| vōs | indicāveritis |
| eī / eae / ea | indicāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | indicem |
| tū | indicēs |
| is / ea / id | indicet |
| nōs | indicēmus |
| vōs | indicētis |
| eī / eae / ea | indicent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | indicārem |
| tū | indicārēs |
| is / ea / id | indicāret |
| nōs | indicārēmus |
| vōs | indicārētis |
| eī / eae / ea | indicārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | indicāverim |
| tū | indicāverīs |
| is / ea / id | indicāverit |
| nōs | indicāverīmus |
| vōs | indicāverītis |
| eī / eae / ea | indicāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | indicāvissem |
| tū | indicāvissēs |
| is / ea / id | indicāvisset |
| nōs | indicāvissēmus |
| vōs | indicāvissētis |
| eī / eae / ea | indicāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | indicā |
| vōs | indicāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | indicātō |
| is / ea / id | indicātō |
| vōs | indicātōte |
| eī / eae / ea | indicantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | indicāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | indicāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | indicātūrum esse |
Participium praesēns
| — | indicāns |
Participium futūrum
| — | indicātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | indicandī |
Gerundium (datīvus)
| — | indicandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | indicandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | indicandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | indicātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | indicātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | indicor |
| tū | indicāris |
| is / ea / id | indicātur |
| nōs | indicāmur |
| vōs | indicāminī |
| eī / eae / ea | indicantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | indicābar |
| tū | indicābāris |
| is / ea / id | indicābātur |
| nōs | indicābāmur |
| vōs | indicābāminī |
| eī / eae / ea | indicābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | indicābor |
| tū | indicāberis |
| is / ea / id | indicābitur |
| nōs | indicābimur |
| vōs | indicābiminī |
| eī / eae / ea | indicābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | indicer |
| tū | indicēris |
| is / ea / id | indicētur |
| nōs | indicēmur |
| vōs | indicēminī |
| eī / eae / ea | indicentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | indicārer |
| tū | indicārēris |
| is / ea / id | indicārētur |
| nōs | indicārēmur |
| vōs | indicārēminī |
| eī / eae / ea | indicārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | indicāre |
| vōs | indicāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | indicātor |
| is / ea / id | indicātor |
| eī / eae / ea | indicantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | indicārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | indicātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | indicātum īrī |
Participium perfectum
| — | indicātus |
Participium futūrum
| — | indicandus |