Conjugation of immitto
/[ɪmˈmɪt.toː]/to send, insert, introduce, into or against Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | immittō |
| tū | immittis |
| is / ea / id | immittit |
| nōs | immittimus |
| vōs | immittitis |
| eī / eae / ea | immittunt |
Indicātīvus imperfectum
| ego | immittēbam |
| tū | immittēbās |
| is / ea / id | immittēbat |
| nōs | immittēbāmus |
| vōs | immittēbātis |
| eī / eae / ea | immittēbant |
Indicātīvus futūrum
| ego | immittam |
| tū | immittēs |
| is / ea / id | immittet |
| nōs | immittēmus |
| vōs | immittētis |
| eī / eae / ea | immittent |
Indicātīvus perfectum
| ego | immīsī |
| tū | immīsistī |
| is / ea / id | immīsit |
| nōs | immīsimus |
| vōs | immīsistis |
| eī / eae / ea | immīsērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | immīseram |
| tū | immīserās |
| is / ea / id | immīserat |
| nōs | immīserāmus |
| vōs | immīserātis |
| eī / eae / ea | immīserant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | immīserō |
| tū | immīseris |
| is / ea / id | immīserit |
| nōs | immīserimus |
| vōs | immīseritis |
| eī / eae / ea | immīserint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | immittam |
| tū | immittās |
| is / ea / id | immittat |
| nōs | immittāmus |
| vōs | immittātis |
| eī / eae / ea | immittant |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | immitterem |
| tū | immitterēs |
| is / ea / id | immitteret |
| nōs | immitterēmus |
| vōs | immitterētis |
| eī / eae / ea | immitterent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | immīserim |
| tū | immīserīs |
| is / ea / id | immīserit |
| nōs | immīserīmus |
| vōs | immīserītis |
| eī / eae / ea | immīserint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | immīsissem |
| tū | immīsissēs |
| is / ea / id | immīsisset |
| nōs | immīsissēmus |
| vōs | immīsissētis |
| eī / eae / ea | immīsissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | immitte |
| vōs | immittite |
Imperātīvus futūrum
| tū | immittitō |
| is / ea / id | immittitō |
| vōs | immittitōte |
| eī / eae / ea | immittuntō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | immittere |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | immīsisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | immissūrum esse |
Participium praesēns
| — | immittēns |
Participium futūrum
| — | immissūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | immittendī |
Gerundium (datīvus)
| — | immittendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | immittendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | immittendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | immissum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | immissū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | immittor |
| tū | immitteris |
| is / ea / id | immittitur |
| nōs | immittimur |
| vōs | immittiminī |
| eī / eae / ea | immittuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | immittēbar |
| tū | immittēbāris |
| is / ea / id | immittēbātur |
| nōs | immittēbāmur |
| vōs | immittēbāminī |
| eī / eae / ea | immittēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | immittar |
| tū | immittēris |
| is / ea / id | immittētur |
| nōs | immittēmur |
| vōs | immittēminī |
| eī / eae / ea | immittentur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | immittar |
| tū | immittāris |
| is / ea / id | immittātur |
| nōs | immittāmur |
| vōs | immittāminī |
| eī / eae / ea | immittantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | immitterer |
| tū | immitterēris |
| is / ea / id | immitterētur |
| nōs | immitterēmur |
| vōs | immitterēminī |
| eī / eae / ea | immitterentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | immittere |
| vōs | immittiminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | immittitor |
| is / ea / id | immittitor |
| eī / eae / ea | immittuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | immittī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | immissum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | immissum īrī |
Participium perfectum
| — | immissus |
Participium futūrum
| — | immittendus |