HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← factito — definition

Conjugation of factito

Regular CEFR B1
[ˈfak.tɪ.toː]

to do or make frequently Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego factitō
tū factitās
is / ea / id factitat
nōs factitāmus
vōs factitātis
eī / eae / ea factitant
Indicātīvus imperfectum
ego factitābam
tū factitābās
is / ea / id factitābat
nōs factitābāmus
vōs factitābātis
eī / eae / ea factitābant
Indicātīvus futūrum
ego factitābō
tū factitābis
is / ea / id factitābit
nōs factitābimus
vōs factitābitis
eī / eae / ea factitābunt
Indicātīvus perfectum
ego factitāvī
tū factitāvistī
is / ea / id factitāvit
nōs factitāvimus
vōs factitāvistis
eī / eae / ea factitāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego factitāveram
tū factitāverās
is / ea / id factitāverat
nōs factitāverāmus
vōs factitāverātis
eī / eae / ea factitāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego factitāverō
tū factitāveris
is / ea / id factitāverit
nōs factitāverimus
vōs factitāveritis
eī / eae / ea factitāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego factitem
tū factitēs
is / ea / id factitet
nōs factitēmus
vōs factitētis
eī / eae / ea factitent
Coniūnctīvus imperfectum
ego factitārem
tū factitārēs
is / ea / id factitāret
nōs factitārēmus
vōs factitārētis
eī / eae / ea factitārent
Coniūnctīvus perfectum
ego factitāverim
tū factitāverīs
is / ea / id factitāverit
nōs factitāverīmus
vōs factitāverītis
eī / eae / ea factitāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego factitāvissem
tū factitāvissēs
is / ea / id factitāvisset
nōs factitāvissēmus
vōs factitāvissētis
eī / eae / ea factitāvissent
Imperātīvus praesēns
tū factitā
vōs factitāte
Imperātīvus futūrum
tū factitātō
is / ea / id factitātō
vōs factitātōte
eī / eae / ea factitantō
Īnfīnītīvus praesēns
— factitāre
Īnfīnītīvus perfectum
— factitāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— factitātūrum esse
Participium praesēns
— factitāns
Participium futūrum
— factitātūrus
Gerundium (genitīvus)
— factitandī
Gerundium (datīvus)
— factitandō
Gerundium (accūsātīvus)
— factitandum
Gerundium (ablātīvus)
— factitandō
Supīnum (accūsātīvus)
— factitātum
Supīnum (ablātīvus)
— factitātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego factitor
tū factitāris
is / ea / id factitātur
nōs factitāmur
vōs factitāminī
eī / eae / ea factitantur
Indicātīvus imperfectum
ego factitābar
tū factitābāris
is / ea / id factitābātur
nōs factitābāmur
vōs factitābāminī
eī / eae / ea factitābantur
Indicātīvus futūrum
ego factitābor
tū factitāberis
is / ea / id factitābitur
nōs factitābimur
vōs factitābiminī
eī / eae / ea factitābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego factiter
tū factitēris
is / ea / id factitētur
nōs factitēmur
vōs factitēminī
eī / eae / ea factitentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego factitārer
tū factitārēris
is / ea / id factitārētur
nōs factitārēmur
vōs factitārēminī
eī / eae / ea factitārentur
Imperātīvus praesēns
tū factitāre
vōs factitāminī
Imperātīvus futūrum
tū factitātor
is / ea / id factitātor
eī / eae / ea factitantor
Īnfīnītīvus praesēns
— factitārī
Īnfīnītīvus perfectum
— factitātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— factitātum īrī
Participium perfectum
— factitātus
Participium futūrum
— factitandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary