Conjugation of exordior
[ɛkˈsoːr.di.ɔr]to begin, commence (originally in weaving) Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | exōrdior |
| tū | exōrdīris |
| is / ea / id | exōrdītur |
| nōs | exōrdīmur |
| vōs | exōrdīminī |
| eī / eae / ea | exōrdiuntur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | exōrdiēbar |
| tū | exōrdiēbāris |
| is / ea / id | exōrdiēbātur |
| nōs | exōrdiēbāmur |
| vōs | exōrdiēbāminī |
| eī / eae / ea | exōrdiēbantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | exōrdiar |
| tū | exōrdiēris |
| is / ea / id | exōrdiētur |
| nōs | exōrdiēmur |
| vōs | exōrdiēminī |
| eī / eae / ea | exōrdientur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | exōrdiar |
| tū | exōrdiāris |
| is / ea / id | exōrdiātur |
| nōs | exōrdiāmur |
| vōs | exōrdiāminī |
| eī / eae / ea | exōrdiantur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | exōrdīrer |
| tū | exōrdīrēris |
| is / ea / id | exōrdīrētur |
| nōs | exōrdīrēmur |
| vōs | exōrdīrēminī |
| eī / eae / ea | exōrdīrentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | exōrdīre |
| vōs | exōrdīminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | exōrdītor |
| is / ea / id | exōrdītor |
| eī / eae / ea | exōrdiuntor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | exōrdīrī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | exōrsum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | exōrsūrum esse |
Participium praesēns
| — | exōrdiēns |
Participium futūrum
| — | exōrsūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | exōrdiendī |
Gerundium (datīvus)
| — | exōrdiendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | exōrdiendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | exōrdiendō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | exōrsum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | exōrsū |
Vox passīva
Participium futūrum
| — | exōrdiendus |