Conjugation of dissocio
[dɪsˈsɔ.ki.oː]to put out of union, to disjoin, to disunite Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | dissociō |
| tū | dissociās |
| is / ea / id | dissociat |
| nōs | dissociāmus |
| vōs | dissociātis |
| eī / eae / ea | dissociant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | dissociābam |
| tū | dissociābās |
| is / ea / id | dissociābat |
| nōs | dissociābāmus |
| vōs | dissociābātis |
| eī / eae / ea | dissociābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | dissociābō |
| tū | dissociābis |
| is / ea / id | dissociābit |
| nōs | dissociābimus |
| vōs | dissociābitis |
| eī / eae / ea | dissociābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | dissociāvī |
| tū | dissociāvistī |
| is / ea / id | dissociāvit |
| nōs | dissociāvimus |
| vōs | dissociāvistis |
| eī / eae / ea | dissociāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | dissociāveram |
| tū | dissociāverās |
| is / ea / id | dissociāverat |
| nōs | dissociāverāmus |
| vōs | dissociāverātis |
| eī / eae / ea | dissociāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | dissociāverō |
| tū | dissociāveris |
| is / ea / id | dissociāverit |
| nōs | dissociāverimus |
| vōs | dissociāveritis |
| eī / eae / ea | dissociāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | dissociem |
| tū | dissociēs |
| is / ea / id | dissociet |
| nōs | dissociēmus |
| vōs | dissociētis |
| eī / eae / ea | dissocient |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | dissociārem |
| tū | dissociārēs |
| is / ea / id | dissociāret |
| nōs | dissociārēmus |
| vōs | dissociārētis |
| eī / eae / ea | dissociārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | dissociāverim |
| tū | dissociāverīs |
| is / ea / id | dissociāverit |
| nōs | dissociāverīmus |
| vōs | dissociāverītis |
| eī / eae / ea | dissociāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | dissociāvissem |
| tū | dissociāvissēs |
| is / ea / id | dissociāvisset |
| nōs | dissociāvissēmus |
| vōs | dissociāvissētis |
| eī / eae / ea | dissociāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | dissociā |
| vōs | dissociāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | dissociātō |
| is / ea / id | dissociātō |
| vōs | dissociātōte |
| eī / eae / ea | dissociantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | dissociāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | dissociāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | dissociātūrum esse |
Participium praesēns
| — | dissociāns |
Participium futūrum
| — | dissociātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | dissociandī |
Gerundium (datīvus)
| — | dissociandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | dissociandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | dissociandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | dissociātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | dissociātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | dissocior |
| tū | dissociāris |
| is / ea / id | dissociātur |
| nōs | dissociāmur |
| vōs | dissociāminī |
| eī / eae / ea | dissociantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | dissociābar |
| tū | dissociābāris |
| is / ea / id | dissociābātur |
| nōs | dissociābāmur |
| vōs | dissociābāminī |
| eī / eae / ea | dissociābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | dissociābor |
| tū | dissociāberis |
| is / ea / id | dissociābitur |
| nōs | dissociābimur |
| vōs | dissociābiminī |
| eī / eae / ea | dissociābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | dissocier |
| tū | dissociēris |
| is / ea / id | dissociētur |
| nōs | dissociēmur |
| vōs | dissociēminī |
| eī / eae / ea | dissocientur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | dissociārer |
| tū | dissociārēris |
| is / ea / id | dissociārētur |
| nōs | dissociārēmur |
| vōs | dissociārēminī |
| eī / eae / ea | dissociārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | dissociāre |
| vōs | dissociāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | dissociātor |
| is / ea / id | dissociātor |
| eī / eae / ea | dissociantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | dissociārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | dissociātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | dissociātum īrī |
Participium perfectum
| — | dissociātus |
Participium futūrum
| — | dissociandus |