HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← displico — definición

Conjugation of displico

Regular CEFR B2
/[ˈdɪs.plɪ.koː]/

to unfold Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego displicō
displicās
is / ea / id displicat
nōs displicāmus
vōs displicātis
eī / eae / ea displicant
Indicātīvus imperfectum
ego displicābam
displicābās
is / ea / id displicābat
nōs displicābāmus
vōs displicābātis
eī / eae / ea displicābant
Indicātīvus futūrum
ego displicābō
displicābis
is / ea / id displicābit
nōs displicābimus
vōs displicābitis
eī / eae / ea displicābunt
Indicātīvus perfectum
ego displicāvī
displicāvistī
is / ea / id displicāvit
nōs displicāvimus
vōs displicāvistis
eī / eae / ea displicāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego displicāveram
displicāverās
is / ea / id displicāverat
nōs displicāverāmus
vōs displicāverātis
eī / eae / ea displicāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego displicāverō
displicāveris
is / ea / id displicāverit
nōs displicāverimus
vōs displicāveritis
eī / eae / ea displicāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego displicem
displicēs
is / ea / id displicet
nōs displicēmus
vōs displicētis
eī / eae / ea displicent
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicārem
displicārēs
is / ea / id displicāret
nōs displicārēmus
vōs displicārētis
eī / eae / ea displicārent
Coniūnctīvus perfectum
ego displicāverim
displicāverīs
is / ea / id displicāverit
nōs displicāverīmus
vōs displicāverītis
eī / eae / ea displicāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego displicāvissem
displicāvissēs
is / ea / id displicāvisset
nōs displicāvissēmus
vōs displicāvissētis
eī / eae / ea displicāvissent
Imperātīvus praesēns
displicā
vōs displicāte
Imperātīvus futūrum
displicātō
is / ea / id displicātō
vōs displicātōte
eī / eae / ea displicantō
Īnfīnītīvus praesēns
displicāre
Īnfīnītīvus perfectum
displicāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
displicātūrum esse
Participium praesēns
displicāns
Participium futūrum
displicātūrus
Gerundium (genitīvus)
displicandī
Gerundium (datīvus)
displicandō
Gerundium (accūsātīvus)
displicandum
Gerundium (ablātīvus)
displicandō
Supīnum (accūsātīvus)
displicātum
Supīnum (ablātīvus)
displicātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego displicor
displicāris
is / ea / id displicātur
nōs displicāmur
vōs displicāminī
eī / eae / ea displicantur
Indicātīvus imperfectum
ego displicābar
displicābāris
is / ea / id displicābātur
nōs displicābāmur
vōs displicābāminī
eī / eae / ea displicābantur
Indicātīvus futūrum
ego displicābor
displicāberis
is / ea / id displicābitur
nōs displicābimur
vōs displicābiminī
eī / eae / ea displicābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego displicer
displicēris
is / ea / id displicētur
nōs displicēmur
vōs displicēminī
eī / eae / ea displicentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicārer
displicārēris
is / ea / id displicārētur
nōs displicārēmur
vōs displicārēminī
eī / eae / ea displicārentur
Imperātīvus praesēns
displicāre
vōs displicāminī
Imperātīvus futūrum
displicātor
is / ea / id displicātor
eī / eae / ea displicantor
Īnfīnītīvus praesēns
displicārī
Īnfīnītīvus perfectum
displicātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
displicātum īrī
Participium perfectum
displicātus
Participium futūrum
displicandus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary