HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← displico — definition

Conjugation of displico

Regular CEFR B2
[ˈdɪs.plɪ.koː]

to unfold Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego displicō
tū displicās
is / ea / id displicat
nōs displicāmus
vōs displicātis
eī / eae / ea displicant
Indicātīvus imperfectum
ego displicābam
tū displicābās
is / ea / id displicābat
nōs displicābāmus
vōs displicābātis
eī / eae / ea displicābant
Indicātīvus futūrum
ego displicābō
tū displicābis
is / ea / id displicābit
nōs displicābimus
vōs displicābitis
eī / eae / ea displicābunt
Indicātīvus perfectum
ego displicāvī
tū displicāvistī
is / ea / id displicāvit
nōs displicāvimus
vōs displicāvistis
eī / eae / ea displicāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego displicāveram
tū displicāverās
is / ea / id displicāverat
nōs displicāverāmus
vōs displicāverātis
eī / eae / ea displicāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego displicāverō
tū displicāveris
is / ea / id displicāverit
nōs displicāverimus
vōs displicāveritis
eī / eae / ea displicāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego displicem
tū displicēs
is / ea / id displicet
nōs displicēmus
vōs displicētis
eī / eae / ea displicent
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicārem
tū displicārēs
is / ea / id displicāret
nōs displicārēmus
vōs displicārētis
eī / eae / ea displicārent
Coniūnctīvus perfectum
ego displicāverim
tū displicāverīs
is / ea / id displicāverit
nōs displicāverīmus
vōs displicāverītis
eī / eae / ea displicāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego displicāvissem
tū displicāvissēs
is / ea / id displicāvisset
nōs displicāvissēmus
vōs displicāvissētis
eī / eae / ea displicāvissent
Imperātīvus praesēns
tū displicā
vōs displicāte
Imperātīvus futūrum
tū displicātō
is / ea / id displicātō
vōs displicātōte
eī / eae / ea displicantō
Īnfīnītīvus praesēns
— displicāre
Īnfīnītīvus perfectum
— displicāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— displicātūrum esse
Participium praesēns
— displicāns
Participium futūrum
— displicātūrus
Gerundium (genitīvus)
— displicandī
Gerundium (datīvus)
— displicandō
Gerundium (accūsātīvus)
— displicandum
Gerundium (ablātīvus)
— displicandō
Supīnum (accūsātīvus)
— displicātum
Supīnum (ablātīvus)
— displicātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego displicor
tū displicāris
is / ea / id displicātur
nōs displicāmur
vōs displicāminī
eī / eae / ea displicantur
Indicātīvus imperfectum
ego displicābar
tū displicābāris
is / ea / id displicābātur
nōs displicābāmur
vōs displicābāminī
eī / eae / ea displicābantur
Indicātīvus futūrum
ego displicābor
tū displicāberis
is / ea / id displicābitur
nōs displicābimur
vōs displicābiminī
eī / eae / ea displicābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego displicer
tū displicēris
is / ea / id displicētur
nōs displicēmur
vōs displicēminī
eī / eae / ea displicentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicārer
tū displicārēris
is / ea / id displicārētur
nōs displicārēmur
vōs displicārēminī
eī / eae / ea displicārentur
Imperātīvus praesēns
tū displicāre
vōs displicāminī
Imperātīvus futūrum
tū displicātor
is / ea / id displicātor
eī / eae / ea displicantor
Īnfīnītīvus praesēns
— displicārī
Īnfīnītīvus perfectum
— displicātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— displicātum īrī
Participium perfectum
— displicātus
Participium futūrum
— displicandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary