HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← displiceo — definición

Conjugation of displiceo

Regular CEFR B2
/[dɪsˈplɪ.ke.oː]/

to displease (with dative) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego displiceō
displicēs
is / ea / id displicet
nōs displicēmus
vōs displicētis
eī / eae / ea displicent
Indicātīvus imperfectum
ego displicēbam
displicēbās
is / ea / id displicēbat
nōs displicēbāmus
vōs displicēbātis
eī / eae / ea displicēbant
Indicātīvus futūrum
ego displicēbō
displicēbis
is / ea / id displicēbit
nōs displicēbimus
vōs displicēbitis
eī / eae / ea displicēbunt
Indicātīvus perfectum
ego displicuī
displicuistī
is / ea / id displicuit
nōs displicuimus
vōs displicuistis
eī / eae / ea displicuērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego displicueram
displicuerās
is / ea / id displicuerat
nōs displicuerāmus
vōs displicuerātis
eī / eae / ea displicuerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego displicuerō
displicueris
is / ea / id displicuerit
nōs displicuerimus
vōs displicueritis
eī / eae / ea displicuerint
Coniūnctīvus praesēns
ego displiceam
displiceās
is / ea / id displiceat
nōs displiceāmus
vōs displiceātis
eī / eae / ea displiceant
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicērem
displicērēs
is / ea / id displicēret
nōs displicērēmus
vōs displicērētis
eī / eae / ea displicērent
Coniūnctīvus perfectum
ego displicuerim
displicuerīs
is / ea / id displicuerit
nōs displicuerīmus
vōs displicuerītis
eī / eae / ea displicuerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego displicuissem
displicuissēs
is / ea / id displicuisset
nōs displicuissēmus
vōs displicuissētis
eī / eae / ea displicuissent
Imperātīvus praesēns
displicē
vōs displicēte
Imperātīvus futūrum
displicētō
is / ea / id displicētō
vōs displicētōte
eī / eae / ea displicentō
Īnfīnītīvus praesēns
displicēre
Īnfīnītīvus perfectum
displicuisse
Īnfīnītīvus futūrum
displicitūrum esse
Participium praesēns
displicēns
Participium futūrum
displicitūrus
Gerundium (genitīvus)
displicendī
Gerundium (datīvus)
displicendō
Gerundium (accūsātīvus)
displicendum
Gerundium (ablātīvus)
displicendō
Supīnum (accūsātīvus)
displicitum
Supīnum (ablātīvus)
displicitū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego displiceor
displicēris
is / ea / id displicētur
nōs displicēmur
vōs displicēminī
eī / eae / ea displicentur
Indicātīvus imperfectum
ego displicēbar
displicēbāris
is / ea / id displicēbātur
nōs displicēbāmur
vōs displicēbāminī
eī / eae / ea displicēbantur
Indicātīvus futūrum
ego displicēbor
displicēberis
is / ea / id displicēbitur
nōs displicēbimur
vōs displicēbiminī
eī / eae / ea displicēbuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego displicear
displiceāris
is / ea / id displiceātur
nōs displiceāmur
vōs displiceāminī
eī / eae / ea displiceantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicērer
displicērēris
is / ea / id displicērētur
nōs displicērēmur
vōs displicērēminī
eī / eae / ea displicērentur
Imperātīvus praesēns
displicēre
vōs displicēminī
Imperātīvus futūrum
displicētor
is / ea / id displicētor
eī / eae / ea displicentor
Īnfīnītīvus praesēns
displicērī
Īnfīnītīvus perfectum
displicitum esse
Īnfīnītīvus futūrum
displicitum īrī
Participium perfectum
displicitus
Participium futūrum
displicendus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary