HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← displiceo — definition

Conjugation of displiceo

Regular CEFR B2
[dɪsˈplɪ.ke.oː]

to displease (with dative) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego displiceō
tū displicēs
is / ea / id displicet
nōs displicēmus
vōs displicētis
eī / eae / ea displicent
Indicātīvus imperfectum
ego displicēbam
tū displicēbās
is / ea / id displicēbat
nōs displicēbāmus
vōs displicēbātis
eī / eae / ea displicēbant
Indicātīvus futūrum
ego displicēbō
tū displicēbis
is / ea / id displicēbit
nōs displicēbimus
vōs displicēbitis
eī / eae / ea displicēbunt
Indicātīvus perfectum
ego displicuī
tū displicuistī
is / ea / id displicuit
nōs displicuimus
vōs displicuistis
eī / eae / ea displicuērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego displicueram
tū displicuerās
is / ea / id displicuerat
nōs displicuerāmus
vōs displicuerātis
eī / eae / ea displicuerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego displicuerō
tū displicueris
is / ea / id displicuerit
nōs displicuerimus
vōs displicueritis
eī / eae / ea displicuerint
Coniūnctīvus praesēns
ego displiceam
tū displiceās
is / ea / id displiceat
nōs displiceāmus
vōs displiceātis
eī / eae / ea displiceant
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicērem
tū displicērēs
is / ea / id displicēret
nōs displicērēmus
vōs displicērētis
eī / eae / ea displicērent
Coniūnctīvus perfectum
ego displicuerim
tū displicuerīs
is / ea / id displicuerit
nōs displicuerīmus
vōs displicuerītis
eī / eae / ea displicuerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego displicuissem
tū displicuissēs
is / ea / id displicuisset
nōs displicuissēmus
vōs displicuissētis
eī / eae / ea displicuissent
Imperātīvus praesēns
tū displicē
vōs displicēte
Imperātīvus futūrum
tū displicētō
is / ea / id displicētō
vōs displicētōte
eī / eae / ea displicentō
Īnfīnītīvus praesēns
— displicēre
Īnfīnītīvus perfectum
— displicuisse
Īnfīnītīvus futūrum
— displicitūrum esse
Participium praesēns
— displicēns
Participium futūrum
— displicitūrus
Gerundium (genitīvus)
— displicendī
Gerundium (datīvus)
— displicendō
Gerundium (accūsātīvus)
— displicendum
Gerundium (ablātīvus)
— displicendō
Supīnum (accūsātīvus)
— displicitum
Supīnum (ablātīvus)
— displicitū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego displiceor
tū displicēris
is / ea / id displicētur
nōs displicēmur
vōs displicēminī
eī / eae / ea displicentur
Indicātīvus imperfectum
ego displicēbar
tū displicēbāris
is / ea / id displicēbātur
nōs displicēbāmur
vōs displicēbāminī
eī / eae / ea displicēbantur
Indicātīvus futūrum
ego displicēbor
tū displicēberis
is / ea / id displicēbitur
nōs displicēbimur
vōs displicēbiminī
eī / eae / ea displicēbuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego displicear
tū displiceāris
is / ea / id displiceātur
nōs displiceāmur
vōs displiceāminī
eī / eae / ea displiceantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego displicērer
tū displicērēris
is / ea / id displicērētur
nōs displicērēmur
vōs displicērēminī
eī / eae / ea displicērentur
Imperātīvus praesēns
tū displicēre
vōs displicēminī
Imperātīvus futūrum
tū displicētor
is / ea / id displicētor
eī / eae / ea displicentor
Īnfīnītīvus praesēns
— displicērī
Īnfīnītīvus perfectum
— displicitum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— displicitum īrī
Participium perfectum
— displicitus
Participium futūrum
— displicendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary