Conjugation of disiecto
/[dɪsˈjɛk.toː]/dative/ablative masculine/neuter singular of disiectus Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| ego | disiectō |
| tū | disiectās |
| is / ea / id | disiectat |
| nōs | disiectāmus |
| vōs | disiectātis |
| eī / eae / ea | disiectant |
Indicātīvus imperfectum
| ego | disiectābam |
| tū | disiectābās |
| is / ea / id | disiectābat |
| nōs | disiectābāmus |
| vōs | disiectābātis |
| eī / eae / ea | disiectābant |
Indicātīvus futūrum
| ego | disiectābō |
| tū | disiectābis |
| is / ea / id | disiectābit |
| nōs | disiectābimus |
| vōs | disiectābitis |
| eī / eae / ea | disiectābunt |
Indicātīvus perfectum
| ego | disiectāvī |
| tū | disiectāvistī |
| is / ea / id | disiectāvit |
| nōs | disiectāvimus |
| vōs | disiectāvistis |
| eī / eae / ea | disiectāvērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| ego | disiectāveram |
| tū | disiectāverās |
| is / ea / id | disiectāverat |
| nōs | disiectāverāmus |
| vōs | disiectāverātis |
| eī / eae / ea | disiectāverant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| ego | disiectāverō |
| tū | disiectāveris |
| is / ea / id | disiectāverit |
| nōs | disiectāverimus |
| vōs | disiectāveritis |
| eī / eae / ea | disiectāverint |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | disiectem |
| tū | disiectēs |
| is / ea / id | disiectet |
| nōs | disiectēmus |
| vōs | disiectētis |
| eī / eae / ea | disiectent |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | disiectārem |
| tū | disiectārēs |
| is / ea / id | disiectāret |
| nōs | disiectārēmus |
| vōs | disiectārētis |
| eī / eae / ea | disiectārent |
Coniūnctīvus perfectum
| ego | disiectāverim |
| tū | disiectāverīs |
| is / ea / id | disiectāverit |
| nōs | disiectāverīmus |
| vōs | disiectāverītis |
| eī / eae / ea | disiectāverint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| ego | disiectāvissem |
| tū | disiectāvissēs |
| is / ea / id | disiectāvisset |
| nōs | disiectāvissēmus |
| vōs | disiectāvissētis |
| eī / eae / ea | disiectāvissent |
Imperātīvus praesēns
| tū | disiectā |
| vōs | disiectāte |
Imperātīvus futūrum
| tū | disiectātō |
| is / ea / id | disiectātō |
| vōs | disiectātōte |
| eī / eae / ea | disiectantō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | disiectāre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | disiectāvisse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | disiectātūrum esse |
Participium praesēns
| — | disiectāns |
Participium futūrum
| — | disiectātūrus |
Gerundium (genitīvus)
| — | disiectandī |
Gerundium (datīvus)
| — | disiectandō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | disiectandum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | disiectandō |
Supīnum (accūsātīvus)
| — | disiectātum |
Supīnum (ablātīvus)
| — | disiectātū |
Vox passīva
Indicātīvus praesēns
| ego | disiector |
| tū | disiectāris |
| is / ea / id | disiectātur |
| nōs | disiectāmur |
| vōs | disiectāminī |
| eī / eae / ea | disiectantur |
Indicātīvus imperfectum
| ego | disiectābar |
| tū | disiectābāris |
| is / ea / id | disiectābātur |
| nōs | disiectābāmur |
| vōs | disiectābāminī |
| eī / eae / ea | disiectābantur |
Indicātīvus futūrum
| ego | disiectābor |
| tū | disiectāberis |
| is / ea / id | disiectābitur |
| nōs | disiectābimur |
| vōs | disiectābiminī |
| eī / eae / ea | disiectābuntur |
Coniūnctīvus praesēns
| ego | disiecter |
| tū | disiectēris |
| is / ea / id | disiectētur |
| nōs | disiectēmur |
| vōs | disiectēminī |
| eī / eae / ea | disiectentur |
Coniūnctīvus imperfectum
| ego | disiectārer |
| tū | disiectārēris |
| is / ea / id | disiectārētur |
| nōs | disiectārēmur |
| vōs | disiectārēminī |
| eī / eae / ea | disiectārentur |
Imperātīvus praesēns
| tū | disiectāre |
| vōs | disiectāminī |
Imperātīvus futūrum
| tū | disiectātor |
| is / ea / id | disiectātor |
| eī / eae / ea | disiectantor |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | disiectārī |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | disiectātum esse |
Īnfīnītīvus futūrum
| — | disiectātum īrī |
Participium perfectum
| — | disiectātus |
Participium futūrum
| — | disiectandus |