HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← disiecto — definition

Conjugation of disiecto

Regular CEFR B2
[dɪsˈjɛk.toː]

dative/ablative masculine/neuter singular of disiectus Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego disiectō
tū disiectās
is / ea / id disiectat
nōs disiectāmus
vōs disiectātis
eī / eae / ea disiectant
Indicātīvus imperfectum
ego disiectābam
tū disiectābās
is / ea / id disiectābat
nōs disiectābāmus
vōs disiectābātis
eī / eae / ea disiectābant
Indicātīvus futūrum
ego disiectābō
tū disiectābis
is / ea / id disiectābit
nōs disiectābimus
vōs disiectābitis
eī / eae / ea disiectābunt
Indicātīvus perfectum
ego disiectāvī
tū disiectāvistī
is / ea / id disiectāvit
nōs disiectāvimus
vōs disiectāvistis
eī / eae / ea disiectāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego disiectāveram
tū disiectāverās
is / ea / id disiectāverat
nōs disiectāverāmus
vōs disiectāverātis
eī / eae / ea disiectāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego disiectāverō
tū disiectāveris
is / ea / id disiectāverit
nōs disiectāverimus
vōs disiectāveritis
eī / eae / ea disiectāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego disiectem
tū disiectēs
is / ea / id disiectet
nōs disiectēmus
vōs disiectētis
eī / eae / ea disiectent
Coniūnctīvus imperfectum
ego disiectārem
tū disiectārēs
is / ea / id disiectāret
nōs disiectārēmus
vōs disiectārētis
eī / eae / ea disiectārent
Coniūnctīvus perfectum
ego disiectāverim
tū disiectāverīs
is / ea / id disiectāverit
nōs disiectāverīmus
vōs disiectāverītis
eī / eae / ea disiectāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego disiectāvissem
tū disiectāvissēs
is / ea / id disiectāvisset
nōs disiectāvissēmus
vōs disiectāvissētis
eī / eae / ea disiectāvissent
Imperātīvus praesēns
tū disiectā
vōs disiectāte
Imperātīvus futūrum
tū disiectātō
is / ea / id disiectātō
vōs disiectātōte
eī / eae / ea disiectantō
Īnfīnītīvus praesēns
— disiectāre
Īnfīnītīvus perfectum
— disiectāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
— disiectātūrum esse
Participium praesēns
— disiectāns
Participium futūrum
— disiectātūrus
Gerundium (genitīvus)
— disiectandī
Gerundium (datīvus)
— disiectandō
Gerundium (accūsātīvus)
— disiectandum
Gerundium (ablātīvus)
— disiectandō
Supīnum (accūsātīvus)
— disiectātum
Supīnum (ablātīvus)
— disiectātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego disiector
tū disiectāris
is / ea / id disiectātur
nōs disiectāmur
vōs disiectāminī
eī / eae / ea disiectantur
Indicātīvus imperfectum
ego disiectābar
tū disiectābāris
is / ea / id disiectābātur
nōs disiectābāmur
vōs disiectābāminī
eī / eae / ea disiectābantur
Indicātīvus futūrum
ego disiectābor
tū disiectāberis
is / ea / id disiectābitur
nōs disiectābimur
vōs disiectābiminī
eī / eae / ea disiectābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego disiecter
tū disiectēris
is / ea / id disiectētur
nōs disiectēmur
vōs disiectēminī
eī / eae / ea disiectentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego disiectārer
tū disiectārēris
is / ea / id disiectārētur
nōs disiectārēmur
vōs disiectārēminī
eī / eae / ea disiectārentur
Imperātīvus praesēns
tū disiectāre
vōs disiectāminī
Imperātīvus futūrum
tū disiectātor
is / ea / id disiectātor
eī / eae / ea disiectantor
Īnfīnītīvus praesēns
— disiectārī
Īnfīnītīvus perfectum
— disiectātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— disiectātum īrī
Participium perfectum
— disiectātus
Participium futūrum
— disiectandus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary