HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← disicio — definition

Conjugation of disicio

Regular CEFR B1
[dɪsˈjɪ.ki.oː]

to throw or drive asunder; scatter, disperse, break up, divide; dishevel; spread Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego disiciō
tū disicis
is / ea / id disicit
nōs disicimus
vōs disicitis
eī / eae / ea disiciunt
Indicātīvus imperfectum
ego disiciēbam
tū disiciēbās
is / ea / id disiciēbat
nōs disiciēbāmus
vōs disiciēbātis
eī / eae / ea disiciēbant
Indicātīvus futūrum
ego disiciam
tū disiciēs
is / ea / id disiciet
nōs disiciēmus
vōs disiciētis
eī / eae / ea disicient
Indicātīvus perfectum
ego disiēcī
tū disiēcistī
is / ea / id disiēcit
nōs disiēcimus
vōs disiēcistis
eī / eae / ea disiēcērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego disiēceram
tū disiēcerās
is / ea / id disiēcerat
nōs disiēcerāmus
vōs disiēcerātis
eī / eae / ea disiēcerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego disiēcerō
tū disiēceris
is / ea / id disiēcerit
nōs disiēcerimus
vōs disiēceritis
eī / eae / ea disiēcerint
Coniūnctīvus praesēns
ego disiciam
tū disiciās
is / ea / id disiciat
nōs disiciāmus
vōs disiciātis
eī / eae / ea disiciant
Coniūnctīvus imperfectum
ego disicerem
tū disicerēs
is / ea / id disiceret
nōs disicerēmus
vōs disicerētis
eī / eae / ea disicerent
Coniūnctīvus perfectum
ego disiēcerim
tū disiēcerīs
is / ea / id disiēcerit
nōs disiēcerīmus
vōs disiēcerītis
eī / eae / ea disiēcerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego disiēcissem
tū disiēcissēs
is / ea / id disiēcisset
nōs disiēcissēmus
vōs disiēcissētis
eī / eae / ea disiēcissent
Imperātīvus praesēns
tū disice
vōs disicite
Imperātīvus futūrum
tū disicitō
is / ea / id disicitō
vōs disicitōte
eī / eae / ea disiciuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— disicere
Īnfīnītīvus perfectum
— disiēcisse
Īnfīnītīvus futūrum
— disiectūrum esse
Participium praesēns
— disiciēns
Participium futūrum
— disiectūrus
Gerundium (genitīvus)
— disiciendī
Gerundium (datīvus)
— disiciendō
Gerundium (accūsātīvus)
— disiciendum
Gerundium (ablātīvus)
— disiciendō
Supīnum (accūsātīvus)
— disiectum
Supīnum (ablātīvus)
— disiectū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego disicior
tū disiceris
is / ea / id disicitur
nōs disicimur
vōs disiciminī
eī / eae / ea disiciuntur
Indicātīvus imperfectum
ego disiciēbar
tū disiciēbāris
is / ea / id disiciēbātur
nōs disiciēbāmur
vōs disiciēbāminī
eī / eae / ea disiciēbantur
Indicātīvus futūrum
ego disiciar
tū disiciēris
is / ea / id disiciētur
nōs disiciēmur
vōs disiciēminī
eī / eae / ea disicientur
Coniūnctīvus praesēns
ego disiciar
tū disiciāris
is / ea / id disiciātur
nōs disiciāmur
vōs disiciāminī
eī / eae / ea disiciantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego disicerer
tū disicerēris
is / ea / id disicerētur
nōs disicerēmur
vōs disicerēminī
eī / eae / ea disicerentur
Imperātīvus praesēns
tū disicere
vōs disiciminī
Imperātīvus futūrum
tū disicitor
is / ea / id disicitor
eī / eae / ea disiciuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— disicī
Īnfīnītīvus perfectum
— disiectum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— disiectum īrī
Participium perfectum
— disiectus
Participium futūrum
— disiciendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary