HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← disfacio — definition

Conjugation of disfacio

Regular CEFR B2
[dɪfˈfa.ki.oː]

to tear down (a building) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego disfaciō
tū disfacis
is / ea / id disfacit
nōs disfacimus
vōs disfacitis
eī / eae / ea disfaciunt
Indicātīvus imperfectum
ego disfaciēbam
tū disfaciēbās
is / ea / id disfaciēbat
nōs disfaciēbāmus
vōs disfaciēbātis
eī / eae / ea disfaciēbant
Indicātīvus futūrum
ego disfaciam
tū disfaciēs
is / ea / id disfaciet
nōs disfaciēmus
vōs disfaciētis
eī / eae / ea disfacient
Indicātīvus perfectum
ego disfēcī
tū disfēcistī
is / ea / id disfēcit
nōs disfēcimus
vōs disfēcistis
eī / eae / ea disfēcērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego disfēceram
tū disfēcerās
is / ea / id disfēcerat
nōs disfēcerāmus
vōs disfēcerātis
eī / eae / ea disfēcerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego disfēcerō
tū disfēceris
is / ea / id disfēcerit
nōs disfēcerimus
vōs disfēceritis
eī / eae / ea disfēcerint
Coniūnctīvus praesēns
ego disfaciam
tū disfaciās
is / ea / id disfaciat
nōs disfaciāmus
vōs disfaciātis
eī / eae / ea disfaciant
Coniūnctīvus imperfectum
ego disfacerem
tū disfacerēs
is / ea / id disfaceret
nōs disfacerēmus
vōs disfacerētis
eī / eae / ea disfacerent
Coniūnctīvus perfectum
ego disfēcerim
tū disfēcerīs
is / ea / id disfēcerit
nōs disfēcerīmus
vōs disfēcerītis
eī / eae / ea disfēcerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego disfēcissem
tū disfēcissēs
is / ea / id disfēcisset
nōs disfēcissēmus
vōs disfēcissētis
eī / eae / ea disfēcissent
Imperātīvus praesēns
tū disface
vōs disfacite
Imperātīvus futūrum
tū disfacitō
is / ea / id disfacitō
vōs disfacitōte
eī / eae / ea disfaciuntō
Īnfīnītīvus praesēns
— disfacere
Īnfīnītīvus perfectum
— disfēcisse
Īnfīnītīvus futūrum
— disfactūrum esse
Participium praesēns
— disfaciēns
Participium futūrum
— disfactūrus
Gerundium (genitīvus)
— disfaciendī
Gerundium (datīvus)
— disfaciendō
Gerundium (accūsātīvus)
— disfaciendum
Gerundium (ablātīvus)
— disfaciendō
Supīnum (accūsātīvus)
— disfactum
Supīnum (ablātīvus)
— disfactū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego disfacior
tū disfaceris
is / ea / id disfacitur
nōs disfacimur
vōs disfaciminī
eī / eae / ea disfaciuntur
Indicātīvus imperfectum
ego disfaciēbar
tū disfaciēbāris
is / ea / id disfaciēbātur
nōs disfaciēbāmur
vōs disfaciēbāminī
eī / eae / ea disfaciēbantur
Indicātīvus futūrum
ego disfaciar
tū disfaciēris
is / ea / id disfaciētur
nōs disfaciēmur
vōs disfaciēminī
eī / eae / ea disfacientur
Coniūnctīvus praesēns
ego disfaciar
tū disfaciāris
is / ea / id disfaciātur
nōs disfaciāmur
vōs disfaciāminī
eī / eae / ea disfaciantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego disfacerer
tū disfacerēris
is / ea / id disfacerētur
nōs disfacerēmur
vōs disfacerēminī
eī / eae / ea disfacerentur
Imperātīvus praesēns
tū disfacere
vōs disfaciminī
Imperātīvus futūrum
tū disfacitor
is / ea / id disfacitor
eī / eae / ea disfaciuntor
Īnfīnītīvus praesēns
— disfacī
Īnfīnītīvus perfectum
— disfactum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— disfactum īrī
Participium perfectum
— disfactus
Participium futūrum
— disfaciendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary