Conjugation of dedecet
[ˈdeː.dɛ.kɛt]to be unseemly or unsuitable; to be unbecoming Ver definición completa →
Vox āctīva
Indicātīvus praesēns
| is / ea / id | dēdecet |
| eī / eae / ea | dēdecent |
Indicātīvus imperfectum
| is / ea / id | dēdecēbat |
| eī / eae / ea | dēdecēbant |
Indicātīvus futūrum
| is / ea / id | dēdecēbit |
| eī / eae / ea | dēdecēbunt |
Indicātīvus perfectum
| is / ea / id | dēdecuit |
| eī / eae / ea | dēdecuērunt |
Indicātīvus plūsquamperfectum
| is / ea / id | dēdecuerat |
| eī / eae / ea | dēdecuerant |
Indicātīvus futūrum exāctum
| is / ea / id | dēdecuerit |
| eī / eae / ea | dēdecuerint |
Coniūnctīvus praesēns
| is / ea / id | dēdeceat |
| eī / eae / ea | dēdeceant |
Coniūnctīvus imperfectum
| is / ea / id | dēdecēret |
| eī / eae / ea | dēdecērent |
Coniūnctīvus perfectum
| is / ea / id | dēdecuerit |
| eī / eae / ea | dēdecuerint |
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
| is / ea / id | dēdecuisset |
| eī / eae / ea | dēdecuissent |
Imperātīvus futūrum
| is / ea / id | dēdecētō |
| eī / eae / ea | dēdecentō |
Īnfīnītīvus praesēns
| — | dēdecēre |
Īnfīnītīvus perfectum
| — | dēdecuisse |
Participium praesēns
| — | dēdecēns |
Gerundium (genitīvus)
| — | dēdecendī |
Gerundium (datīvus)
| — | dēdecendō |
Gerundium (accūsātīvus)
| — | dēdecendum |
Gerundium (ablātīvus)
| — | dēdecendō |