HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← conpugno — definición

Conjugation of conpugno

Regular CEFR B2
/[kɔmˈpʊŋ.noː]/

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conpugnō
conpugnās
is / ea / id conpugnat
nōs conpugnāmus
vōs conpugnātis
eī / eae / ea conpugnant
Indicātīvus imperfectum
ego conpugnābam
conpugnābās
is / ea / id conpugnābat
nōs conpugnābāmus
vōs conpugnābātis
eī / eae / ea conpugnābant
Indicātīvus futūrum
ego conpugnābō
conpugnābis
is / ea / id conpugnābit
nōs conpugnābimus
vōs conpugnābitis
eī / eae / ea conpugnābunt
Indicātīvus perfectum
ego conpugnāvī
conpugnāvistī
is / ea / id conpugnāvit
nōs conpugnāvimus
vōs conpugnāvistis
eī / eae / ea conpugnāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conpugnāveram
conpugnāverās
is / ea / id conpugnāverat
nōs conpugnāverāmus
vōs conpugnāverātis
eī / eae / ea conpugnāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conpugnāverō
conpugnāveris
is / ea / id conpugnāverit
nōs conpugnāverimus
vōs conpugnāveritis
eī / eae / ea conpugnāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego conpugnem
conpugnēs
is / ea / id conpugnet
nōs conpugnēmus
vōs conpugnētis
eī / eae / ea conpugnent
Coniūnctīvus imperfectum
ego conpugnārem
conpugnārēs
is / ea / id conpugnāret
nōs conpugnārēmus
vōs conpugnārētis
eī / eae / ea conpugnārent
Coniūnctīvus perfectum
ego conpugnāverim
conpugnāverīs
is / ea / id conpugnāverit
nōs conpugnāverīmus
vōs conpugnāverītis
eī / eae / ea conpugnāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conpugnāvissem
conpugnāvissēs
is / ea / id conpugnāvisset
nōs conpugnāvissēmus
vōs conpugnāvissētis
eī / eae / ea conpugnāvissent
Imperātīvus praesēns
conpugnā
vōs conpugnāte
Imperātīvus futūrum
conpugnātō
is / ea / id conpugnātō
vōs conpugnātōte
eī / eae / ea conpugnantō
Īnfīnītīvus praesēns
conpugnāre
Īnfīnītīvus perfectum
conpugnāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
conpugnātūrum esse
Participium praesēns
conpugnāns
Participium futūrum
conpugnātūrus
Gerundium (genitīvus)
conpugnandī
Gerundium (datīvus)
conpugnandō
Gerundium (accūsātīvus)
conpugnandum
Gerundium (ablātīvus)
conpugnandō
Supīnum (accūsātīvus)
conpugnātum
Supīnum (ablātīvus)
conpugnātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego conpugnor
conpugnāris
is / ea / id conpugnātur
nōs conpugnāmur
vōs conpugnāminī
eī / eae / ea conpugnantur
Indicātīvus imperfectum
ego conpugnābar
conpugnābāris
is / ea / id conpugnābātur
nōs conpugnābāmur
vōs conpugnābāminī
eī / eae / ea conpugnābantur
Indicātīvus futūrum
ego conpugnābor
conpugnāberis
is / ea / id conpugnābitur
nōs conpugnābimur
vōs conpugnābiminī
eī / eae / ea conpugnābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego conpugner
conpugnēris
is / ea / id conpugnētur
nōs conpugnēmur
vōs conpugnēminī
eī / eae / ea conpugnentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conpugnārer
conpugnārēris
is / ea / id conpugnārētur
nōs conpugnārēmur
vōs conpugnārēminī
eī / eae / ea conpugnārentur
Imperātīvus praesēns
conpugnāre
vōs conpugnāminī
Imperātīvus futūrum
conpugnātor
is / ea / id conpugnātor
eī / eae / ea conpugnantor
Īnfīnītīvus praesēns
conpugnārī
Īnfīnītīvus perfectum
conpugnātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
conpugnātum īrī
Participium perfectum
conpugnātus
Participium futūrum
conpugnandus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary