HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← conprobo — definición

Conjugation of conprobo

Regular CEFR B2
/[ˈkɔm.prɔ.boː]/

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conprobō
conprobās
is / ea / id conprobat
nōs conprobāmus
vōs conprobātis
eī / eae / ea conprobant
Indicātīvus imperfectum
ego conprobābam
conprobābās
is / ea / id conprobābat
nōs conprobābāmus
vōs conprobābātis
eī / eae / ea conprobābant
Indicātīvus futūrum
ego conprobābō
conprobābis
is / ea / id conprobābit
nōs conprobābimus
vōs conprobābitis
eī / eae / ea conprobābunt
Indicātīvus perfectum
ego conprobāvī
conprobāvistī
is / ea / id conprobāvit
nōs conprobāvimus
vōs conprobāvistis
eī / eae / ea conprobāvērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conprobāveram
conprobāverās
is / ea / id conprobāverat
nōs conprobāverāmus
vōs conprobāverātis
eī / eae / ea conprobāverant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conprobāverō
conprobāveris
is / ea / id conprobāverit
nōs conprobāverimus
vōs conprobāveritis
eī / eae / ea conprobāverint
Coniūnctīvus praesēns
ego conprobem
conprobēs
is / ea / id conprobet
nōs conprobēmus
vōs conprobētis
eī / eae / ea conprobent
Coniūnctīvus imperfectum
ego conprobārem
conprobārēs
is / ea / id conprobāret
nōs conprobārēmus
vōs conprobārētis
eī / eae / ea conprobārent
Coniūnctīvus perfectum
ego conprobāverim
conprobāverīs
is / ea / id conprobāverit
nōs conprobāverīmus
vōs conprobāverītis
eī / eae / ea conprobāverint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conprobāvissem
conprobāvissēs
is / ea / id conprobāvisset
nōs conprobāvissēmus
vōs conprobāvissētis
eī / eae / ea conprobāvissent
Imperātīvus praesēns
conprobā
vōs conprobāte
Imperātīvus futūrum
conprobātō
is / ea / id conprobātō
vōs conprobātōte
eī / eae / ea conprobantō
Īnfīnītīvus praesēns
conprobāre
Īnfīnītīvus perfectum
conprobāvisse
Īnfīnītīvus futūrum
conprobātūrum esse
Participium praesēns
conprobāns
Participium futūrum
conprobātūrus
Gerundium (genitīvus)
conprobandī
Gerundium (datīvus)
conprobandō
Gerundium (accūsātīvus)
conprobandum
Gerundium (ablātīvus)
conprobandō
Supīnum (accūsātīvus)
conprobātum
Supīnum (ablātīvus)
conprobātū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego conprobor
conprobāris
is / ea / id conprobātur
nōs conprobāmur
vōs conprobāminī
eī / eae / ea conprobantur
Indicātīvus imperfectum
ego conprobābar
conprobābāris
is / ea / id conprobābātur
nōs conprobābāmur
vōs conprobābāminī
eī / eae / ea conprobābantur
Indicātīvus futūrum
ego conprobābor
conprobāberis
is / ea / id conprobābitur
nōs conprobābimur
vōs conprobābiminī
eī / eae / ea conprobābuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego conprober
conprobēris
is / ea / id conprobētur
nōs conprobēmur
vōs conprobēminī
eī / eae / ea conprobentur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conprobārer
conprobārēris
is / ea / id conprobārētur
nōs conprobārēmur
vōs conprobārēminī
eī / eae / ea conprobārentur
Imperātīvus praesēns
conprobāre
vōs conprobāminī
Imperātīvus futūrum
conprobātor
is / ea / id conprobātor
eī / eae / ea conprobantor
Īnfīnītīvus praesēns
conprobārī
Īnfīnītīvus perfectum
conprobātum esse
Īnfīnītīvus futūrum
conprobātum īrī
Participium perfectum
conprobātus
Participium futūrum
conprobandus

Más conjugaciones

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary