HomeServicesBlogDictionariesContactSpanish Course
← conmoneo — definition

Conjugation of conmoneo

Regular CEFR B2
[kɔmˈmɔ.ne.oː]

(Verbum) Ver definición completa →

Vox āctīva

Indicātīvus praesēns
ego conmoneō
tū conmonēs
is / ea / id conmonet
nōs conmonēmus
vōs conmonētis
eī / eae / ea conmonent
Indicātīvus imperfectum
ego conmonēbam
tū conmonēbās
is / ea / id conmonēbat
nōs conmonēbāmus
vōs conmonēbātis
eī / eae / ea conmonēbant
Indicātīvus futūrum
ego conmonēbō
tū conmonēbis
is / ea / id conmonēbit
nōs conmonēbimus
vōs conmonēbitis
eī / eae / ea conmonēbunt
Indicātīvus perfectum
ego conmonuī
tū conmonuistī
is / ea / id conmonuit
nōs conmonuimus
vōs conmonuistis
eī / eae / ea conmonuērunt
Indicātīvus plūsquamperfectum
ego conmonueram
tū conmonuerās
is / ea / id conmonuerat
nōs conmonuerāmus
vōs conmonuerātis
eī / eae / ea conmonuerant
Indicātīvus futūrum exāctum
ego conmonuerō
tū conmonueris
is / ea / id conmonuerit
nōs conmonuerimus
vōs conmonueritis
eī / eae / ea conmonuerint
Coniūnctīvus praesēns
ego conmoneam
tū conmoneās
is / ea / id conmoneat
nōs conmoneāmus
vōs conmoneātis
eī / eae / ea conmoneant
Coniūnctīvus imperfectum
ego conmonērem
tū conmonērēs
is / ea / id conmonēret
nōs conmonērēmus
vōs conmonērētis
eī / eae / ea conmonērent
Coniūnctīvus perfectum
ego conmonuerim
tū conmonuerīs
is / ea / id conmonuerit
nōs conmonuerīmus
vōs conmonuerītis
eī / eae / ea conmonuerint
Coniūnctīvus plūsquamperfectum
ego conmonuissem
tū conmonuissēs
is / ea / id conmonuisset
nōs conmonuissēmus
vōs conmonuissētis
eī / eae / ea conmonuissent
Imperātīvus praesēns
tū conmonē
vōs conmonēte
Imperātīvus futūrum
tū conmonētō
is / ea / id conmonētō
vōs conmonētōte
eī / eae / ea conmonentō
Īnfīnītīvus praesēns
— conmonēre
Īnfīnītīvus perfectum
— conmonuisse
Īnfīnītīvus futūrum
— conmonitūrum esse
Participium praesēns
— conmonēns
Participium futūrum
— conmonitūrus
Gerundium (genitīvus)
— conmonendī
Gerundium (datīvus)
— conmonendō
Gerundium (accūsātīvus)
— conmonendum
Gerundium (ablātīvus)
— conmonendō
Supīnum (accūsātīvus)
— conmonitum
Supīnum (ablātīvus)
— conmonitū

Vox passīva

Indicātīvus praesēns
ego conmoneor
tū conmonēris
is / ea / id conmonētur
nōs conmonēmur
vōs conmonēminī
eī / eae / ea conmonentur
Indicātīvus imperfectum
ego conmonēbar
tū conmonēbāris
is / ea / id conmonēbātur
nōs conmonēbāmur
vōs conmonēbāminī
eī / eae / ea conmonēbantur
Indicātīvus futūrum
ego conmonēbor
tū conmonēberis
is / ea / id conmonēbitur
nōs conmonēbimur
vōs conmonēbiminī
eī / eae / ea conmonēbuntur
Coniūnctīvus praesēns
ego conmonear
tū conmoneāris
is / ea / id conmoneātur
nōs conmoneāmur
vōs conmoneāminī
eī / eae / ea conmoneantur
Coniūnctīvus imperfectum
ego conmonērer
tū conmonērēris
is / ea / id conmonērētur
nōs conmonērēmur
vōs conmonērēminī
eī / eae / ea conmonērentur
Imperātīvus praesēns
tū conmonēre
vōs conmonēminī
Imperātīvus futūrum
tū conmonētor
is / ea / id conmonētor
eī / eae / ea conmonentor
Īnfīnītīvus praesēns
— conmonērī
Īnfīnītīvus perfectum
— conmonitum esse
Īnfīnītīvus futūrum
— conmonitum īrī
Participium perfectum
— conmonitus
Participium futūrum
— conmonendus

Practice this verb →

More conjugations

Explore the Latina dictionary

Look up any Latin word for definitions, equivalents in 94 languages, and more.

Open Dictionary